Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego

   „Chodzi mi o to, aby język giętki

   Powiedział wszystko, co pomyśli głowa:

   A czasem był jak piorun jasny, prędki,

   A czasem smutny jako pieśń stepowa,

   A czasem jako skarga nimfy miętki,

   A czasem piękny jak aniołów mowa...

   Aby przeleciał wszystko ducha skrzydłem.

   Strofa być winna taktem, nie wędzidłem.

   [...]”

      Juliusz Słowacki (1809-1849), Beniowski, Pieśń V

  

   Kilka elementarnych refleksji - dla Polaka i katolika ważnych i aktualnych semper et ubique. Mówiłem dzisiaj o tym do zgromadzonych na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie pilnych (mimo mrozu) Studentów Uniwersytetu Świętości pod Krzyżem.

   Wśród ważnych funkcji języka możemy wyróżnić:

   * funkcję kognitywną - dzięki językowi poznajemy rzeczywistość, poznajemy prawdę;

   * funkcję ekspresywną - dzięki językowi wyrażamy siebie, manifestujemy to, co nam w duszy gra;

   * funkcję społeczną - dzięki językowi nawiązujemy relacje z innymi, tworzymy więzi społeczne.

   Dzięki temu, że słuchamy Słowa Bożego, rodzi się i wzrasta nasza wiara - fides ex auditu! „Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10, 17).

   Posługiwanie się językiem powinno charakteryzować się odpowiedzialnością. Pisze św. Paweł: „Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym” (Ef 4, 29).

   Drogocenne jest poprawne posługiwanie się mową ojczystą - wyraz miłości do Polski!

   Kończę słowem szlachetnym. Polskim słowem.

   Julian Tuwim (1894-1953), Ojczyzną moją jest Bóg

   Ojczyzną moją jest Bóg, 

   Duch, Syn i Ojciec wszechświata.

   Na każdej z moich dróg 

   Ku Niemu dusza ulata.

   Ojczyzną moją jest łan, 

   Łan Polski, prostej, serdecznej, 

   Niech mi pozwoli Pan 

   W nim znaleźć spoczynek wieczny.

   Ojczyzną moją jest dom, 

   Kochany dom rodzicielski, 

   Przytułek cichym snom 

   Młodości sielskiej - anielskiej.

   Patrzę, strudzony śród dróg, 

   W oczu twych błękit przeczysty, 

   I jest w nim wszystko: i Bóg, 

   I Polska, i dom ojczysty.
  
   * * * 
  
   Lektura serdecznie obowiązkowa!
   W sektorze tematycznym (pod flagą), w dziale Polonica, znajdziemy link do Listu Episkopatu Polski, Bezcenne dobro języka ojczystego.
   Tam też znajdziemy kilka innych pożytecznych linków.
   
   * * *
  

Msza Święta:

   O błogosławieństwo Boże i zdrowie dla Michaliny.
    

Kilka dobrych motywów...

   W ramach spotkań informujących o sprawie Krzyża i promujących książkę W obronie Krzyża w ostatnią niedzielę października odwiedziliśmy, w kilka osób, jedną z parafii w Łodzi. To było dobre spotkanie z ludźmi, którzy wiele rozumieją i podejmują pożyteczne działania w rodzinie i w sferze publicznej, jako świadectwo ich wiary i patriotyzmu. Tam otrzymałem miły prezent od dzieci, które kochają Pana Jezusa i Polskę: dziecięcą ręką namalowane Krzyże i postać księdza.

   Wczoraj miałem okazję poznać s. Michaelę Pawlik OP. Porozmawialiśmy dłużej. Warto zapoznawać się z jej pisarstwem i wypowiedziami. Niektóre z nich znajdziemy tutaj w sektorze tematycznym pod flagą, w działach „Audio” i „Zagrożenia duchowe”. Okoliczności spotkania były nadzwyczaj szlachetne - spotkaliśmy się w kolejce do konfesjonału. Po dobrej spowiedzi rozmowa jest zawsze ciekawa.

   Miałem ostatnio okazję spotkania polskości w pięknym wydaniu muzyki, słowa, sztuki. Kilka dobrych sygnałów. 11 listopada: występ Chóru Polonia im. Ignacego Jana Paderewskiego z Warszawy pod dyrekcją Wiesława Jelenia. 14 listopada: koncert Chóru „Echo” ze Lwowa pod dyrekcją Edwarda Kuca, z sympatycznym udziałem dzieci i młodzieży. 15 listopada: Spektakl słowno-muzyczny Polska - ale jaka? - scenariusz i reżyseria Barbara Dobrzyńska. Do tych trzech wydarzeń artystycznych można odnieść lapidarne stwierdzenie: Polska na scenie i Polska na widowni. Doskonałe porozumienie - umysłem i sercem. Panu Bogu i ludziom należą się słowa wdzięczności za piękno polskości i wiary wyrażone sztuką.

   Pozostając w tematyce polskości dołączam dwa teksty Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego:

   „Pamiętajmy jednak, że jesteśmy na terenie własnej ziemi, własnej Ojczyzny, we własnym Narodzie, kraju i państwie. Od nas więcej zależy aniżeli od zamiarów i planów ludzi może dla nas nieżyczliwych i nieprzyjaznych. Największym dobrem, łaską jest to, że jesteśmy u siebie, mówimy mową ojczystą, możemy modlić się w świątyniach, wołać do Boga. Możemy pracować nie jako niewolnicy, ale jako wolni we własnej Ojczyźnie!” (Duch pracy ludzkiej).

   „Wytrwać, żyć dla Ojczyzny, nabrać zaufania do niej i gotowości oddania jej wszystkiego z siebie. To jest najważniejszy nasz obowiązek wobec Ojczyzny. Potrzeba nam potężnej woli organizowania wszystkich sił rodzimych i ojczystych, by nie poddawać się pokusie nowej Targowicy, skądkolwiek by ona miała przyjść. Jesteśmy u siebie, w swojej Ojczyźnie. Gospodarzymy olbrzymimi dobrami, które Naród posiada; chcemy, aby procentowały na naszej Ziemi. Oto jest sumienie narodowe.”

   * * *

   Informacja: fragmenty moich wpisów z tego bloga, za moją zgodą, umieszczane są na stronie internetowej  http://wobroniekrzyza.wordpress.com/ Nie ja umieszczam te fragmenty i nie przewiduję prowadzenia na tamtej stronie rozmów z Czytelnikami. Informuję, że nie będę tam odpowiadał na komentarze czy zapytania. Ewentualny kontakt ze mną można nawiązać tylko poprzez tę stronę prowadzoną przeze mnie: http://novushiacynthus.blogspot.com/ wpisując komentarz pod wpisem (zgodny z podanymi regułami). Kwestie bardziej osobiste można sygnalizować mailem - wystarczy w ramach komentarza (pod dowolnym moim wpisem) podać swój adres mailowy, podpisując się imieniem i nazwiskiem - takiego komentarza nie opublikuję, ale odezwę się przez pocztę elektroniczną.

   * * *

Msza Święta:

   15.11.2010: O błogosławieństwo Boże i świętość dla Marcina i jego Rodziny.

   16.11.2010: Za ś.p. Genowefę Niewiadomską - intencja od synów.

    

Zakorzenienie

   Boża genealogia człowieka. To prawda i zaszczyt. Nie jesteśmy przypadkiem rzuconym w bezkres kosmosu bez przyczyny, bez celu, bez sensu… Pochodzimy od Boga, należymy do Boga, zmierzamy do Boga. Wspaniały św. Paweł pisze: "Wszystko bowiem jest wasze: czy to Paweł, czy Apollos, czy Kefas; czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe; wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus - Boga." (1 Kor 3,21-23).
    Każdy z nas wyrasta z jakichś korzeni i żyje w konkretnych uwarunkowaniach rodzinnych, narodowych, politycznych, historycznych. Dlatego mówimy: moja rodzina, moja Ojczyzna, mój kraj, moja historia. Przykro mi słuchać coraz powszechniej stosowanych zwrotów: „ten kraj", „tego kraju", „w tym kraju", "z tego kraju". Mówią to Polacy w odniesieniu do Polski. Pobrzmiewa to dystansem, chłodem, wykorzenieniem... To tak, jakbym o swojej rodzinie mówił „ta rodzina" zamiast „moja rodzina". Wbrew pozorom nie jest to tylko kwestia lingwistyczna. To kwestia dojrzałości, zakorzenienia, serca... Polak myślący i serdeczny zawsze powie: „mój kraj", „moja Ojczyzna", „moja historia", „moja rodzina".