Powstanie Styczniowe

  
   Wczoraj, 22 stycznia, na słówku wieczornym, które wygłosiłem na zakończenie modlitw na Krakowskim Przedmieściu, przypomniałem ważną rocznicę.

   Powstanie Styczniowe. Konspiracyjny Rząd Narodowy ogłosił wybuch powstania w nocy 22 stycznia 1863 roku.

   Warto dostrzec trzy fakty ukazujące przenikanie się patriotyzmu i wiary, polskości i katolickości, Narodu i Kościoła.

   Powstaniem dowodził m. in. Romuald Traugutt. Może nie wszyscy wiedzą, że jest on kandydatem ołtarze. To on, w kontekście niepokojów i przemian w dziewiętnastowiecznej Europie, napisał: „Idea narodowości jest tak potężną i czyni tak wielkie postępy w Europie, że jej nic nie pokona”.

   Powstanie Styczniowe trwało. Pomoc z zagranicy nie nadeszła. Europa uznała powstanie za wewnętrzną sprawę Rosji. I tu piękny drugi akcent: narodu polskiego bronił tylko papież Pius IX, który pisał: „sumienie mnie nagli, abym podniósł głos przeciwko potężnemu mocarzowi, którego kraje rozciągają się aż do bieguna... Monarcha ten prześladuje z dzikim okrucieństwem naród polski i podjął dzieło bezbożne wytępienia religii katolickiej w Polsce.”

   I trzeci akcent syntezy patriotyzmu i wiary: skasowano wszystkie klasztory. Przecież nie za to, że duchowieństwo zakonne siedziało z założonymi rękami! Klasztory były ośrodkami oporu.

   Warto poznawać historię Polski

   Warto poznawać historię Powstania Styczniowego.

   Warto dostrzec trzy fakty ukazujące przenikanie się patriotyzmu i wiary, polskości i katolickości, Narodu i Kościoła.

   Wnioski dla nas i dla naszej teraźniejszości inteligentni Czytelnicy - świeccy, duchowni i osoby konsekrowane - wyciągną sami. Bóg składa teraźniejszość w nasze ręce. Nie wypada siedzieć z założonymi rękami. I dzisiaj cenna będzie szlachetna sytneza wiary i patriotyzmu. Perspektywy realizacji prawdy i dobra są otwarte. Nagląco otwarte.

   

   * * *

   

Msza Święta:

   Zgodnie z wolą Ofiarodawcy.