Novus Hiacynthus

Minął miesiąc...

2012-02-13T23:43:00.002+01:00

Każda dusza jest ważna dla Pana Jezusa! Dzisiaj otrzymałem dobrą wiadomość o tym, że w jednej parafii na północy Polski właśnie w tych dniach, po wielu latach, powstaje róża różańcowa. Wielkie dobro!

Druga dobra wiadomość. Równo miesiąc temu, 13 stycznia 2012, zaproponowałem małej trzódce codzienny Różaniec. Mała trzódka podjęła tę inicjatywę. Wieczorem przybiegamy na wspólny Różaniec. Diabeł coś tam mruknął z dezaprobatą, ale jakie to ma znaczenie?

Różaniec jest modlitwą bardzo miłą Matce Bożej. Już ta jedna motywacja wystarczy, aby odmawiać Różaniec codziennie.

Różaniec jest modlitwą bardzo owocną dla tych, którzy go odmawiają. Ta motywacja wystarczy, aby w trosce o własną duszę odmawiać Różaniec codziennie.

Różaniec jest modlitwą bardzo owocną dla tych, za których go odmawiamy. Ta motywacja wystarczy, aby w trosce o bliźnich odmawiać Różaniec codziennie.

Sługa Boży Kardynał August Hlond, salezjanin, Prymas Polski, wyraził się jednoznacznie: „Codziennie, we wszystkich kościołach ma być odmawiany różaniec za Ojczyznę”.

A tym, z którymi mam zaszczyt od miesiąca modlić się dedykuję słowo serdeczne Pana Jezusa: „Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo” (Łk 12, 32).

Gdy się bierze Różaniec do ręki, już łaski płyną.

* * *

Msza Święta:

Jasna Góra: W intencji Ojczyzny (intencja 24 zamówiona przez M. E. D.).

Po rekolekcjach myśli kilka

2012-02-12T22:34:00.001+01:00

Dobrze jest modlić się za innych. To jest szlachetna tajemnica: łaskę Pan Bóg daje jednym ze względu na modlitwę innych. Jak bardzo poważnie Pan Bóg traktuje nas, ludzi! Zaszczyca nas zaproszeniem do współpracy w dziele uświęcenia naszych bliźnich! Ta współpraca dokonuje się wtedy, gdy z ufnością i wytrwale modlimy się za innych. Spełniamy w ten sposób polecenie św. Jakuba – Słowo Boże: „módlcie się jeden za drugiego” (Jk 5, 16).

Co powiedziawszy, uprzejmie dziękuję raz jeszcze tym, którzy modlili się w ubiegłym tygodniu za mnie i za wszystkich uczestników kapłańskich rekolekcji.

Moja rekolekcyjna lektura – pożyteczna – była taka:

* Ks. Henryk Czepułkowski, Antykościół w natarciu. Rzecz o współczesnej masonerii,

* Lesley O’Brien, Święta buntowniczka. Mary MacKillop,

* Błogosławiony Ksiądz Michał Sopoćko, Dziennik.

Jeśli Pan Bóg pozwoli, do tematyki tych książek pozwolę sobie w przyszłości nawiązać tutaj, na blogu.

* * *

Msza Święta:

6.02.2012: W intencji Ojczyzny (intencja 18 zamówiona przez M. E. D.).

7.02.2012: W intencji Ojczyzny (intencja 19 zamówiona przez M. E. D.).

8.02.2012: W intencji Ojczyzny (intencja 20 zamówiona przez M. E. D.).

9.02.2012: W intencji Ojczyzny (intencja 21 zamówiona przez M. E. D.).

10.02.2012: W intencji zmarłych Salezjanów.

11.02.2012: W intencji Ojczyzny (intencja 22 zamówiona przez M. E. D.).

12.02.2012 Jasna Góra: W intencji Ojczyzny (intencja 23 zamówiona przez M. E. D.).

Rekolekcje

2012-02-05T10:24:00.002+01:00

Przez kilka najbliższych dni będę odprawiał rekolekcje.

Tym, którzy zechcą pomodlić się o dobre duchowe owoce dla uczestników kapłańskich rekolekcji – serdecznie dziękuję. Bóg zapłać!

Nie ma niebezpieczeństwa przesady!

2012-02-04T23:33:00.006+01:00

Dobrze czynią ci, którzy klękają przed Najświętszym Sakramentem.

Dobrze czynią ci, którzy zachęcają do klękania przed Najświętszym Sakramentem.

Dobrze czynią ci, którzy przyjmują Komunię Świętą na klęcząco.

Dobrze czynią ci, którzy zachęcają do przyjmowania Komunii Świętej na klęcząco.

„Nie ma niebezpieczeństwa przesady w trosce o tę tajemnicę, gdyż «w tym Sakramencie zawiera się cała tajemnica naszego zbawienia»” (Bł. Jan Paweł II, Ecclesia de Eucharistia, 61).

23 sierpnia 2011 roku w kazaniu o prawdzie mówiłem ze szczytu jasnogórskiego:

„Jeszcze jedna kwestia – poważniejsza. Opinie na temat sposobu przyjmowania Komunii Świętej. Na klęcząco, na stojąco, czy w ogóle – jak? Wiele jest opinii na ten temat. Tylko jest pytanie – poważne: czy te opinie bazują na rozpoznaniu obiektywnego stanu rzeczy? A obiektywny stan rzeczy jest taki: w tej małej, milczącej, niepozornej hostii jest żywy Bóg! Jeśli to rozpoznaję, jeśli rozpoznaję tę obiektywną prawdę o tym Sakramencie, klękam! Przyjmuję Komunię Świętą na klęcząco. Odchodzi mi ochota do wyrażania prywatnych opinii a przyjmując Komunię Świętą – Chrystusa! – klęczę na dwa kolana. Dobra tradycja!”
audio

Kilka refleksji o Różańcu codziennym…

2012-02-03T22:45:00.000+01:00

Pierwsza sobota miesiąca jest, po raz kolejny, okazją do odnowienia naszej miłości do Matki Bożej.

Św. Jan Bosko, święty na wskroś maryjny, mówił: „Gdybyście wiedzieli jak drogocenna jest ta pobożność, nie zamienilibyście jej na żadne skarby świata”. Miał na myśli pobożność maryjną.

Tenże Święty Wychowawca rzesz młodzieży powiedział zdecydowanie: „Wolałbym zamknąć wszystkie moje dzieła, aniżeli zrezygnować z Różańca”.

Sługa Boży Kardynał August Hlond, salezjanin, Prymas Polski, wyraził się jednoznacznie: „Codziennie, we wszystkich kościołach ma być odmawiany różaniec za Ojczyznę”.

Szczęśliwe są parafie, w których codzienne jest odmawiany Różaniec.

Szczęśliwe są rodziny, w których codzienne jest odmawiany Różaniec.

Gradacja jakości:

Różaniec odmawiany codziennie.

Różaniec odmawiany codziennie, na kolanach.

Różaniec odmawiany codziennie, na kolanach, w języku łacińskim.

Katolicki Różaniec. Dar Matki Bożej. Więź miłości.

Gdy się bierze Różaniec do ręki, już łaski płyną.

Mam w ręku Różaniec, ilekroć siadam do konfesjonału. Zawsze spowiadam mając w ręku Różaniec.

Różaniec formuje Świętych. Różaniec uczy szacunku dla spraw duchowych. Różaniec uczy odpowiedzialności w traktowaniu spraw duchowych. Różaniec uczy odpowiedzialności w wypowiadaniu się na temat spraw duchowych. Różaniec uczy odpowiedzialności duszpasterskiej. Różaniec uczy mądrości. Różaniec uczy Prawdy. Różaniec prowadzi do krystalicznej zdrowej doktryny katolickiej (Wszystkie herezje samaś zniszczyła!). Różaniec uczy powagi wobec Pana Boga. Różaniec uczy dokładności w służbie Panu Bogu. Różaniec uczy pobożności. Różaniec uczy pokory. Różaniec uczy przejrzystej czystości serca. Różaniec uczy radykalnego odrzucenia grzechu. Różaniec uczy wytrwałości w realizacji dobra. Różaniec uczy wdzięczności. Różaniec uczy…

Słowo Matki – naglące: „Odmawiajcie Różaniec!”.

Czy już odpowiadamy na to matczyne słowo codziennie?

Czy mamy swój osobisty, poświęcony Różaniec?

Czy mamy go zawsze przy sobie?

Klękam codziennie. Ave Maria…

O kilku szczegółach interpelujących nasze sumienia w czasach zamętu

2012-02-02T22:35:00.003+01:00

Oprócz wszystkich uwarunkowań eklezjalnych i wszelkich innych, w jakich żyje i spełnia się chrześcijanin, pozostaje ostatecznie tak: człowiek sam wobec Pana Boga.

„Gdybym miał, co zresztą mało prawdopodobne, wznieść toast za religię, piłbym go za papieża, ale najpierw za sumienie, a dopiero potem za papieża” (Bł. Kard. John Henry Newman w liście do księcia Norfolku).

„«My» Kościoła nie opiera się na eliminacji sumienia, a wręcz może się urzeczywistnić jedynie w oparciu o nie” (Kard. J. Ratzinger).

Świętość to synteza wiary i działania. Ortodoksja (poprawna wiara) jest równie ważna jak ortopraksja (poprawne działanie).

W dobie zamętu powszechnego klarowne rozróżnienia terminologiczne i semantyczne w zakresie doktryny są wysoce pożyteczne – nieodzowne!

Arystoteles sformułował myśl: Parvus error in principio magnus est in fine - Mały błąd na początku staje się wielkim na końcu.

Szczegóły anonsowane w tytule dotyczą trzech rzeczywistości, z którymi mamy do czynienia: Kościoła, nauczania Kościoła, posłuszeństwa Kościołowi.

Niejednokrotnie ktoś myśląc o sobie przedstawia się jako Kościół. Niejednokrotnie ktoś przedstawiając swoje poglądy, opinie i preferencje teologiczne, przedstawia je buńczucznie jako nauczanie Kościoła. Niejednokrotnie ktoś żądając posłuszeństwa w sprawach, o których Kościół nie wypowiedział się definitywnie, przedstawia je jako posłuszeństwo Kościołowi. Z tego rodzi się wiele zamieszania w ludzkich umysłach i sumieniach. Uzurpacja nie jest receptą na czasy zamętu powszechnego. Wydaje się, że pewne wpływowe środowiska dążą do zniszczenia Tradycji posługując się narzędziem posłuszeństwa. Kwestia w najwyższym stopniu poważna – niepokojąca!

Trzeba się bardzo starać, aby z najwyższą starannością rozróżniać to, co jest Kościołem i jego nieomylnym nauczaniem a co jest opinią jednej osoby, bądź gremium, które nie stanowi Kościoła w jego integralności.
Istnieje jeszcze w najwyższym stopniu poważny problem pewnych wpływowych środowisk, które na naszych oczach coraz bezczelniej na różne sposoby tworzą nowy bezchrystusowy kościół. „Dlatego jest konieczne, abyśmy z jak największą pilnością zwracali uwagę na to, cośmy słyszeli, abyśmy przypadkiem nie zeszli na bezdroża” (Hbr 2, 1).

Sługa Pański „nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku” (Iz 42, 3).

In breve: Kościół. Nauczanie Kościoła. Posłuszeństwo Kościołowi.

Z szacunkiem należnym wszystkim, którzy należą do Kościoła, poniższe precyzacje nie okażą się nam bezużyteczne.

Kościół. Nie zawsze tożsamy z tym czy innym duchownym. Nie zawsze tożsamy z tym czy innym teologiem.

Nauczanie Kościoła. Nie zawsze tożsame z nauczaniem tego czy innego duchownego. Nie zawsze tożsame z nauczaniem tego czy innego teologa.

Posłuszeństwo Kościołowi. Nie zawsze tożsame z posłuszeństwem temu czy innemu duchownemu. Nie zawsze tożsame z posłuszeństwem temu czy innemu teologowi.

W dobie zamętu powszechnego rozróżnienia powyższe będą nam przydatne, abyśmy się nie pogubili, abyśmy nie odstąpili od Prawdy, abyśmy godnie trwali przy Prawdzie.

Istotne kryterium rozeznania: krystaliczna doktryna katolicka zawarta w Tradycji.

Św. Paweł – serdeczny i po pastersku zatroskany – nalega:

„Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu” (2 Tes 2, 15).

„Nakazujemy wam, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który postępuje wbrew porządkowi, a nie według tradycji, którą przejęliście od nas” (2 Tes 3, 6).

Nie głaskajmy bezbożników, nie głaskajmy kłamstwa, nie głaskajmy szatana. Jedna odpowiedź – Chrystusowa: precz!

Dopowiedzenie – może nieodzowne. W kontekście nieodpowiedzialnych wypowiedzi ludzi różnych, które – jak się wydaje – są zbyt pospieszną, zdumiewająco powierzchowną i nonszalancką oceną rzeczywistości duchowych, niech nam będzie pomocą słowo Apostoła Narodów. Słowo św. Pawła skierowane nie tylko do pasterzy(!):

„Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie! Wszystko badajcie, a co szlachetne – zachowujcie!” (1 Tes 5, 19-21).

Ingres Abp. Wacława Depo w Częstochowie

2012-02-01T23:01:00.003+01:00

2 lutego 2012 r. odbędzie się ingres nowego metropolity częstochowskiego Arcybiskupa Wacława Depo do archikatedry w Częstochowie.

Transmisja:
Radio Jasna Góra
Telewizja Trwam i Radio Maryja
o godz. 10.45.

Oremus pro episcopo nostro Venceslao.

* Ingres

* Biogram

* Archidiecezja Częstochowska

* Archikatedra w Częstochowie

Nadzieja i wdzięczność

2012-01-31T23:12:00.001+01:00

Słowo Pana dla człowieka szczerego i pokornego:

Don’t be afraid of the future!

* * *

Dziękuję uprzejmie wszystkim, którzy z okazji dzisiejszej uroczystości św. Jana Bosko ofiarowali mi dar modlitwy i życzliwego słowa. Bóg zapłać!

Egzorcyzm łatwo dostępny

2012-01-30T23:07:00.007+01:00

Ta informacja jest istotnym dopowiedzeniem, bo należałoby zacząć od spraw elementarnych: życia w łasce uświęcającej, częstej spowiedzi, częstej Komunii Świętej, pokornej, wytrwałej i ufnej modlitwy, wytrwałej realizacji dobra i unikania grzechu. Robimy założenie, że tak jest i dopowiemy:

Informacja dla osób zniewolonych, dręczonych oraz opętanych. Co robić? Samemu stosować egzorcyzm powszechnie dostępny: odmawiać codziennie Różaniec. Jeszcze bardziej: Różaniec odmawiać na kolanach. Mieć zawsze przy sobie poświęcony Różaniec.

Informacja dla osób, które chcą pomóc osobom zniewolonym, dręczonym oraz opętanym. Co robić? Modlić się codziennie za te osoby stosując egzorcyzm powszechnie dostępny: Różaniec. Jeszcze bardziej: Różaniec odmawiać na kolanach. Mieć zawsze przy sobie poświęcony Różaniec.

Egzorcyzm powszechnie dostępny: Różaniec.

Jeszcze bardziej: Różaniec odmawiany na kolanach.

Mam zawsze przy sobie poświęcony Różaniec.

To, co powyżej napisano,
będzie nam niejednokrotnie przydatne.
I będziemy oglądać owoce modlitwy Różańcowej.

Ave Maria!

* * *

Msza Święta: Za Ojczyznę (int. zam. M. E. D.).

Błogosławiony Bronisław Markiewicz o Mszy Świętej w życiu kapłana

2012-01-29T19:23:00.000+01:00

Bł. ks. Bronisław Markiewicz odprawiał tylko Mszę Świętą Trydencką. O niej zanotował:

„Najwyższa czynność moja Msza święta: już większej godności na świecie nie osiągnę, ani nawet w niebie... Biada temu kapłanowi, który sobie cokolwiek innego wyżej ceni...; Msza święta centrum życia mego. W niej mogę najlepiej podobać się memu Panu i najwięcej dla chwały Jego uczynić: przez Komunię i ofiarę...; Mam Cię, Jezu, codziennie piastować, spożywać i drugich karmić Twoim Ciałem...” (Zapiski Życia Wewnętrznego).

* * *

Msza Święta: O tryumf Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.

Najdoskonalszy akt kultu

2012-01-28T22:43:00.003+01:00

Tylko trzy zdania – ważne.

W Liście Papieża Benedykta XVI do biskupów z okazji publikacji Motu proprio „Summorum Pontificum” czytamy:

„To, co przez poprzednie pokolenia było święte, również dla nas pozostaje święte i wielkie, i nie może być nagle całkowicie zabronione albo potraktowane jako szkodliwe”.

To fundamentalne stwierdzenie zamieszczone jest w papieskim dokumencie, który hojnie otwiera możliwości celebrowania Mszy Świętej Trydenckiej.

Najdoskonalszy akt kultu po tej stronie wieczności: Msza Święta Trydencka.

* * *

Msza Święta: Za Ojczyznę (int. zam. przez M. E. D.).

Obowiązek zaszczytny: głosić Słowo Prawdy

2012-01-27T21:41:00.002+01:00

Dobrą i pożyteczną jest rzeczą harmonijnie łączyć praktykę z teorią, działanie z refleksją. Dojrzałość to synteza działania i refleksji. Dzisiaj zapraszam do rozważenia jednego aspektu tej syntezy. Naszą praktyką codzienną jest posługiwanie się słowem. A zatem będzie refleksja o słowie, o posługiwaniu się słowem – w perspektywie Prawdy.

Ortodoksja (poprawna wiara) jest równie ważna jak ortopraksja (poprawne działanie). Błędem jest establishmentowe powiedzonko: „nie jest ważne w co wierzysz, ważne abyś był dobrym człowiekiem”. Męczennicy myśleli inaczej! Im zawdzięczamy krystaliczny dar ortodoksji. Za nią oddawali życie. Za Prawdę oddawali życie. To znaczy - za Chrystusa. Chrystus Pan mówi: „Ja jestem Prawdą” (J 14, 6). „Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu” (J 18, 37).

Wielkie to dobra dane nam przez Stwórcę: rozum, język, zdolność posługiwania się słowem, dar mowy.

Wolność słowa jest nam dana przez Pana Boga po to, abyśmy ją wypełniali Prawdą. Kłamstwo jest nadużyciem wolności, jest zniewoleniem, brudem, fałszem - jak rozstrojona orkiestra.

Prawda staje się nam bliska i dostępna dzięki słowu. Słowo Prawdy rodzi w nas wiarę. Pisze o tym św. Paweł: „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10, 17) – fides ex auditu!

Pan Jezus wzywa nas do odpowiedzialności za słowo i przestrzega: „A powiadam wam: Z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą ludzie, zdadzą sprawę w dzień sądu. Bo na podstawie słów twoich będziesz uniewinniony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony” (Mt 12, 36-37).

„Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego (…). Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym. I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia. Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważanie - wraz z wszelką złością. Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie” (Ef 4, 25.29-32). Tak zaleca św. Paweł.

Nie chodzi jednak o potulność powszechną, która byłaby zdradą Prawdy! Sam Pan Jezus niejednokrotnie surowo rozprawiał się z ludźmi zatwardziałego serca, zakłamanymi. Nie tylko w przeszłości były aktualne słowa Apostoła Narodów: „Jest bowiem wielu krnąbrnych, gadatliwych i zwodzicieli, zwłaszcza wśród obrzezanych: trzeba im zamknąć usta, gdyż całe domy skłócają, nauczając, czego nie należy, dla nędznego zysku” (Tt 1, 10-11).

Wobec werbalnej produkcji mędrków, mędrkujących i mądralińskich pada rada trafna:

„Unikaj natomiast głupich i niedouczonych dociekań, wiedząc, że rodzą one kłótnie. A sługa Pana nie powinien się wdawać w kłótnie, ale ma być łagodnym względem wszystkich, skorym do nauczania, zrównoważonym. Powinien z łagodnością pouczać wrogo usposobionych, bo może Bóg da im kiedyś nawrócenie do poznania prawdy i może oprzytomnieją i wyrwą się z sideł diabła, żywcem schwytani przez niego, zdani na wolę tamtego” (2 Tm 2, 23-26).

A że wśród ludzi różnych słowa różne się łatwo mnożą, Apostoł roztropnie poleca:

„Unikaj natomiast głupich dociekań, rodowodów, sporów i kłótni o Prawo Mojżeszowe! Są bowiem bezużyteczne i puste. Sekciarza po jednym lub po drugim upomnieniu wystrzegaj się, wiedząc, że człowiek taki jest przewrotny i grzeszny, przy czym sam na siebie wydaje wyrok” (Tt 3, 9-11).

Sprawa jest poważna: fałszywe nauki szerzą się wokoło! Ani na krok nie wolno się wycofać i zdradzić Prawdy!

Głoszenie Prawdy powinno być poparte świadectwem życia:

„To wszystko przypominaj, dając świadectwo w obliczu Boga, byś nie walczył o same słowa, bo to się na nic nie przyda, wyjdzie tylko na zgubę słuchaczy. Dołóż starania, byś sam stanął przed Bogiem jako godny uznania pracownik, który nie przynosi wstydu, trzymając się prostej linii prawdy. Unikaj zaś światowej gadaniny; albowiem uprawiający ją coraz bardziej będą się zbliżać ku bezbożności, a ich nauka jak gangrena będzie się szerzyć wokoło. Do nich należą Hymenajos i Filetos, którzy odpadli od prawdy, mówiąc, że zmartwychwstanie już nastąpiło, i wywracają wiarę niektórych” (2 Tm 2,14-18).

A tak św. Paweł zaszczytnie przynagla. Dzisiaj przynagla - słowo wysokiej aktualności (!):

„Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz. Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań - ponieważ ich uszy świerzbią - będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom. Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij swe posługiwanie!” (2 Tm 4, 1-5).

Choćby fale kłamstwa zalewały nas zewsząd, możliwości głoszenia Prawdy pozostają szeroko otwarte. Nagląco otwarte!

Choćby fale political correctness zalewały nas zewsząd, możliwości głoszenia Prawdy pozostają szeroko otwarte. Nagląco otwarte!

Choćby fale wpływowych środowisk zalewały nas zewsząd, możliwości głoszenia Prawdy pozostają szeroko otwarte. Nagląco otwarte!

Głoś Prawdę!

* * *

Msza Święta: O błogosławieństwo Boże i zdrowie dla rodziny F. i G. (int. zam. przez M. F.)

Dobrze uczynili!

2012-01-26T20:59:00.000+01:00

Zamysł Naszego Pana Jezusa Chrystusa jest taki:

„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz” (J 10, 16).

Dobrze uczynili katolicy, którzy w ostatnim tygodniu modlili się o nawrócenie heretyków, schizmatyków, apostatów, żydów, masonów, sekciarzy i ludzi religii różnych.

Sprawa jest poważna.

Pan Jezus nakazuje nam:

„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 15-16).

Św. Piotr mówi o Jezusie Chrystusie:

„On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła. I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4, 11-12).

Św. Jan przestrzega:

„Jeśli ktoś przychodzi do was

i tej nauki nie przynosi,

nie przyjmujcie go do domu

i nie pozdrawiajcie go,

albowiem kto go pozdrawia,

staje się współuczestnikiem jego złych czynów”

(2 J 1, 10-11).

A św. Tytusowi daje św. Paweł roztropne rady duszpasterskie:

Heretycy, schizmatycy, apostaci, żydzi, masoni, sekciarze i ludzie religii różnych mogą się nawrócić. Powinni się nawrócić!

Dlatego dobrze uczynili katolicy, którzy w ostatnim tygodniu modlili się o nawrócenie heretyków, schizmatyków, apostatów, żydów, masonów, sekciarzy i ludzi religii różnych.

* * *

Msza Święta: Za śp. Michalinę Mazur (int. zam. przez A. G.).

Nawrócenie św. Pawła

2012-01-25T21:31:00.000+01:00

„Quicumque vult salvus esse, ante omnia opus est ut teneat catholicam fidem”

„Ktokolwiek pragnie być zbawiony, przede wszystkim winien się trzymać katolickiej wiary”

(Wyznanie wiary św. Atanazego)

* * *

Msza Święta: Za śp. Michalinę Mazur (int. zam. przez J. K.).

Miód!

2012-01-24T21:39:00.004+01:00

Salezjanie świętują. Św. Jan Bosko, nasz Założyciel, dał nam św. Franciszka Salezego jako Patrona oraz wzór łagodności i gorliwości duszpasterskiej. Stąd nazwa: salezjanie.

Suaviter in modo, fortiter in re. Łagodność w sposobie, nieugiętość w meritum. Tę ewangeliczną zasadę stosował św. Franciszek Salezy - gorliwy, łagodny biskup z Genewy.

Lata jego życia to czasy wielu Świętych pasterzy, czasy gorliwej odnowy Kościoła po Soborze Trydenckim. Nawrócił ok. 70.000 heretyków. To było działanie według zamysłu Pana Jezusa, który wszystkich pragnie mieć w jednym Kościele. Precyzyjniej: w Jednym, Świętym, Katolickim, Apostolskim Kościele.

A teraz już o miodzie - w kilku kontekstach.

Takie są słowa św. Franciszka Salezego:

O pobożności – z Wprowadzenia do życia pobożnego

„Pszczoła tak zbiera miód z kwiatów, iż nie doznają one żadnej szkody. Pozostawia je nienaruszone i świeże, tak jak je zastała. Otóż prawdziwa pobożność czyni więcej: nie tylko nie przeszkadza żadnemu powołaniu, żadnemu zajęciu, ale przeciwnie, wszystko doskonali i ozdabia”.

„Podobnie jak szlachetne kamienie wrzucone do miodu nabierają większego blasku jaśniejąc zgodnie ze swą barwą, tak też powołanie każdego człowieka doskonali się i staje się pożyteczniejsze, gdy łączy się z nim pobożność. Pobożność sprawia, iż kierowanie rodziną staje się pełne pokoju, że bardziej szczera staje się miłość małżonków, a posłuszeństwo należne władzy pełniejsze, że wszelkie inne zajęcia stają się przyjemniejsze i bardziej powabne”.

O dobroci

„Więcej much złapie się na kroplę miodu aniżeli na całą beczkę octu”.

Psalmista smakuje w Słowie Bożym

„Jak słodka jest Twoja mowa dla mego podniebienia,

ponad miód słodsza dla ust moich” (Ps 119, 103).

A Słowo Boże zaleca

„Synu, jedz miód, bo jest dobry,

bo plaster miodu jest słodki dla podniebienia.

Podobnie - wiedz - mądrość dla twej duszy,

posiądziesz ją - przyszłe życie masz pewne,

nie zawiedzie cię twoja nadzieja”

(Prz 24, 13-14).

* * *

Msza Święta: W intencji Ojczyzny (int. zam. przez M. E. D.).

„Dwóch ludzi przyszło do świątyni” (Łk 18, 11)

2012-01-23T20:31:00.000+01:00

Działo się to w pewnym mieście. Działo się to w pewnej parafii. Działo się to na oczach kościoła pełnego ludzi.

Jeden człowiek przechodził przez środek kościoła. Przechodząc przed tabernaculum z szacunkiem uklęknął przed Panem Jezusem. Był to kapłan katolicki.

Inny człowiek przechodził przez środek kościoła. Przechodząc przed tabernaculum jak baran nawet nie spojrzał w kierunku Pana Jezusa. Był to członek pewnego ruchu, który mieni się drogą katolicką.

Przepraszam, zwierzęta były mądrzejsze. Wół i osioł na pewno. Nasza mądra kolęda o tym mówi: „bydlęta klękają...”. Przed Panem Jezusem!

Intelligenti pauca.

* * *

Msza Święta: Za zmarłych z rodziny Darżynkiewiczów.

21.01.2012 Głos z Częstochowy, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, Słówko wieczorne i błogosławieństwo

2012-01-22T11:27:00.002+01:00

video: ZosiaGulbin

20.01.2012 Głos z Częstochowy, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, błogosławieństwo

2012-01-22T11:24:00.001+01:00

video: ZosiaGulbin

Realia ewangeliczne a kult nieświętego spokoju

2012-01-21T22:47:00.001+01:00

Dzisiaj będzie nauka dla grzeszników, którzy powołanie do świętości traktują poważnie.

W realizacji świętości potrzebna jest wierność Prawdzie, odwaga, wytrwałość, determinacja, gotowość na znoszenie przeciwności, bo przecież „wszystkich, którzy chcą żyć zbożnie w Chrystusie Jezusie, spotkają prześladowania” (2 Tm 2, 13).
Wzmacniającym słowem św. Ignacy Antiocheński pisał do św. Polikarpa ze Smyrny: Sta firmus ut incus, quae percutitur! (Bądź nieugięty jak uderzane młotem kowadło!). Św. Franciszek Salezy bardzo cenił dusze energiczne, autonomiczne, samodzielne w realizacji świętości. Pisał tak sympatycznie: „jakże miłuję te dziarskie dusze!”.

Proszę wybaczyć siermiężność sformułowania: łopatą do głowy nakłada nam Pan Jezus kolejne porcje Prawdy. Szlachetne remedium na zatrute ziarna modernizmu rozsypywane dzisiaj obficie tu i tam! Oto:

„Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz. Bo przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką, synową z teściową; i będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy. Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je. A kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je” (Mt 10, 34-39).

Kult Chrystusa – tak.

Kult nieświętego spokoju – nie.

Priorytet Prawdy – tak.

Priorytet zamazanej i fałszywej ugody – nie.

Pisze św. Paweł (i tak działał!): „Nie możemy niczego dokonać przeciwko prawdzie, lecz wszystko dla prawdy” (2 Kor 13, 8).

Są Święci i są nieświęci.

Zdradził Prawdę dla trzydziestu srebrników nieświętego spokoju.

Zdradził Krzyż dla trzydziestu srebrników nieświętego spokoju.

Zdradził Różaniec dla trzydziestu srebrników nieświętego spokoju.

Zdradził postawę klęczącą przed Bogiem za trzydzieści srebrników nieświętego spokoju.

Pan Jezus mówi: „Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi” (Mt 5, 13).

Parafrazując powiedzenie Kard. Hozjusza: „Każdą rzecz zowię, jaką jest: prawdę prawdą, kłamstwo kłamstwem”. „A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5, 37).

Pisał przed laty Kardynał Ratzinger słowem trzeźwym:

„By […] uniknąć nieporozumień: Wezwania do pokoju Chrystusowego nie należy mylić z wzywaniem do takiej dobrotliwości, która jest w gruncie rzeczy słabością i chce uniknąć kłopotów wynikających z otwartej i stanowczej obrony własnych przekonań. Żądanie jedności w Kościele nie znaczy, że wszyscy mają zgodzić się na wszystko. Zwykłe przestawanie ze sobą to jeszcze nie jedność, to raczej unik przed nią. Hasłem: «Bądźmy dla siebie uprzejmi» nie należy gardzić, ale nie sięga ono szczytów Ewangelii, ponieważ oszczędza nam wysiłku wejścia na drogę prawdy, a przez to prawdziwego, wzajemnego pojednania” (Kard. J. Ratzinger, Służyć prawdzie, 18 I).

Nie trzeba się męczyć kultywowaniem powszechnie rozpowszechnianej fałszywej i nieewangelicznej koncepcji świętości rozmytej i głupio potulnej wobec kłamstwa i wobec zdrady Prawdy i zdrady Tradycji. Pan Jezus potrzebuje ewangelicznych bojowników! Precyzyjnie: szlachetnych rycerzy. „Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie!” (Mt 10, 16).

Zaszczytem jest być rycerzem Chrystusa Króla. Nieraz rycerze odniosą rany. Ale nagroda będzie zaszczytna. Niezrównana!

Jakiż to zaszczyt: walczyć o Prawdę pod sztandarami Chrystusa Króla! Bitwa najszlachetniejsza. A zwycięstwo – pewne!

Klarowność merytoryczna

2012-01-20T23:10:00.000+01:00

„Każdą rzecz zowię, jaką jest: figę figą,

motykę motyką, a heretyka heretykiem”

(Kard. Stanisław Hozjusz)

Prawda – wieczna, jawna i nieskrępowana

2012-01-19T23:09:00.001+01:00

„Veritas Domini manet in aeternum”.

Prawda Pańska trwa na wieki.

Psalmista mówi o Panu Bogu:

„Zsyła na ziemię swoje polecenia,

a szybko mknie Jego słowo” (Ps 147, 15).

Pan Jezus mówi do Ojca: „Słowo Twoje jest prawdą” (J 17, 17).

Pan Jezus mówi o sobie: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6).

Prawda jest nieskrępowana – „Słowo Boże nie uległo skrępowaniu” (2 Tm 2, 9).

Drogocenne jest głoszenie Prawdy jawnie, nieanonimowo, pod swoim własnym imieniem i nazwiskiem. Paradygmatem (modelowym, wzorczym punktem odniesienia) jest Pan Jezus i Jego sposób nauczania – jawny: „Ja przemawiałem jawnie przed światem. Uczyłem zawsze w synagodze i w świątyni, gdzie się gromadzą wszyscy Żydzi. Potajemnie zaś nie uczyłem niczego” (J 18, 20).

Św. Paweł był postacią przejrzystą, jawną, bezinteresowną, o czystych motywacjach, gotową do jawnego reagowania w obronie Prawdy – sprzeciwiając się nawet otwarcie i publicznie pierwszemu Papieżowi, bo na to zasłużył:

„Lecz jak zawsze, tak i teraz, z całą swobodą i jawnością Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele” (Flp 1, 20).

„Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył. Zanim jeszcze nadeszli niektórzy z otoczenia Jakuba, brał udział w posiłkach z tymi, którzy pochodzili z pogaństwa. Kiedy jednak oni się zjawili, począł się usuwać i trzymać się z dala, bojąc się tych, którzy pochodzili z obrzezania. To jego nieszczere postępowanie podjęli też inni pochodzenia żydowskiego, tak że wciągnięto w to udawanie nawet Barnabę.

Gdy więc spostrzegłem, że nie idą słuszną drogą, zgodną z prawdą Ewangelii, powiedziałem Kefasowi wobec wszystkich: «Jeżeli ty, choć jesteś Żydem, żyjesz według obyczajów przyjętych wśród pogan, a nie wśród Żydów, jak możesz zmuszać pogan do przyjmowania zwyczajów żydowskich?»” (Ga 2, 11-14).

„Chociaż ucierpieliśmy i – jak wiecie – doznaliśmy zniewagi w Filippi, odważyliśmy się w Bogu naszym głosić Ewangelię Bożą wam, pośród wielkiego utrapienia. Upominanie zaś nasze nie pochodzi z błędu ani z nieczystej pobudki, ani z podstępu, lecz jak przez Boga zostaliśmy uznani za godnych powierzenia nam Ewangelii, tak głosimy ją, aby się podobać nie ludziom, ale Bogu, który bada nasze serca. Nigdy przecież nie posługiwaliśmy się pochlebstwem w mowie – jak wiecie – ani też nie kierowaliśmy się ukrytą chciwością, czego Bóg jest świadkiem, nie szukając ludzkiej chwały ani pośród was, ani pośród innych” (1 Tes 2, 2-6).

„Nie jesteśmy bowiem jak wielu, którzy kupczą słowem Bożym, lecz ze szczerości, jak od Boga mówimy w Chrystusie przed Bogiem” (2 Kor 2, 17).

„W obliczu Boga w Chrystusie mówimy” (2 Kor 12, 19).

„Tak więc przejęci bojaźnią Pana przekonujemy ludzi, wobec Boga zaś wszystko w nas odkryte. Mam zresztą nadzieję, że i dla waszych sumień nie ma w nas nic zakrytego” (2 Kor 5, 11).

„Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki. Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią. Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamiary serc” (1 Kor 4, 3-5).

Istnieją dzisiaj wpływowe środowiska – także wewnątrz Kościoła – które nakładają Prawdzie pęta. Proceder nienowy. Proceder, który prowokuje gniew Boży:

„Duch zaś otwarcie mówi, że w czasach ostatnich niektórzy odpadną od wiary, skłaniając się ku duchom zwodniczym i ku naukom demonów. Stanie się to przez takich, którzy obłudnie kłamią, mają własne sumienie napiętnowane” (1 Tm 4, 1-2).

„Albowiem gniew Boży ujawnia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta” (Rz 1, 18).

Prawda nie da się skrępować! Dzięki głosicielom wiernym, staje się faktem stwierdzenie św. Pawła: „Słowo Boże nie uległo skrępowaniu” (2 Tm 2, 9).

„Biskup bowiem winien być, jako włodarz Boży, człowiekiem nienagannym (…), rozsądnym (…), przestrzegającym niezawodnej wykładni nauki, aby przekazując zdrową naukę, mógł udzielać upomnień i przekonywać opornych” (Tt 1, 7.9).

Jawne głoszenie integralnej, nieuszczuplonej i niezdeformowanej Prawdy jest aktem macierzyńskiej troski Kościoła, jest aktem miłosierdzia! Dlatego każdy pasterz wierny i każdy gorliwy uczeń Naszego Pana Jezusa Chrystusa usłyszy i wprowadzi w czyn pełne pasterskiej troski Słowo:

„Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz. Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań – ponieważ ich uszy świerzbią – będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom. Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij swe posługiwanie!” (2 Tm 4, 1-5).

Istnieją dzisiaj wpływowe środowiska – także wewnątrz Kościoła – które głos Prawdy negują, przeinaczają i tłumią – nakładają Prawdzie pęta. Proceder nienowy. Proceder mobilizujący!

Głoszenie Prawdy jest dzisiaj możliwe. Głoszenie Prawdy jest zaszczytem. Głoszenie Prawdy jest naszym obowiązkiem. Naglącym!

Uzupełnienie niezbędne: chociaż zaszczytne jest miano defensor veritatis (obrońca prawdy), niewczesny protagonizm (wysuwanie siebie na pierwszy plan) – wykluczony. Chodzi o absolutny priorytet i głoszenie Prawdy. Chodzi o absolutny priorytet i głoszenie Chrystusa. Głosiciel – skromnie, bardzo w cieniu, a raczej – w blasku Prawdy. „Nie głosimy bowiem siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas – jako sługi wasze przez Jezusa” (2 Kor 4, 5).

Jemu niech będzie chwała i cześć teraz i przez wszystkie wieki wieków. Amen.

„Nie możemy niczego dokonać przeciwko prawdzie, lecz wszystko dla prawdy” (2 Kor 13, 8).

„Veritas Domini manet in aeternum”…

Modlitwa o nawrócenie żydów

2012-01-18T23:35:00.004+01:00

Pan Jezus mówi: „nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz” (J 10, 16).

W Wielki Piątek Kościół modli się o nawrócenie żydów. Wczoraj katolicy modlili się o nawrócenie żydów.

A tak oto modliły się pokolenia katolików, tak przez wieki modlili się Święci, tak przez wieki modlili się polscy Święci:

Oremus et pro perfidis Judaeis: ut Deus et Dominus noster auferat velamen de cordibus eorum; ut et ipsi agnoscant Jesum Christum Dominum nostrum.

Oremus.

Omnipotens sempiterne Deus, qui etiam Judaicam perfidiam a tua misericordia non repellis: exaudi preces nostras, quas pro illius populi obcaecatione deferimus; ut, agnita veritatis tuae lucae, quae Christus est, a suis tenebris eruantur. Per eundem Dominum nostrum Jesum Christum, Filium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti, Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.

Módlmy się za wiarołomnych żydów: niech Bóg i Pan nasz usunie zasłonę z ich serc, aby i oni uznali Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

Módlmy się.

Wszechmogący, wieczny Boże, który nawet wiarołomnych żydów nie odrzucasz od Swego miłosierdzia, wysłuchaj próśb naszych, jakie zanosimy za ten zaślepiony naród. Niech uznawszy światło Twej prawdy, którym jest Jezus Chrystus, zostanie wybawiony ze swoich ciemności. Przez tegoż Pana naszego Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Święci rozgarnięci: posłuszeństwo Panu Bogu.

2012-01-17T23:02:00.003+01:00

„Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga?” (Dz 4, 19).

„Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi” (Dz 5, 29).

Świętość. Świętość wyraża się między innymi w posłuszeństwie Panu Bogu, które w niektórych sytuacjach domaga się nieposłuszeństwa ludziom. Inaczej: chodzi o posłuszeństwo Panu Bogu ponad posłuszeństwo ludziom.

Jest taki pogląd na temat posłuszeństwa: bez względu na okoliczności pozwolić się walić pałką posłuszeństwa po głowie, cicho siedzieć, nic nie mówić, robić co każą, podporządkować się.

A jak to było w życiu Świętych?

Św. Małgorzata Węgierska przedkładała posłuszeństwo woli Bożej ponad nakazy ludzkie. Kiedy namawiano ją do małżeństwa, w odważnych słowach sprzeciwiła się woli rodziców.

„Na te słowa król odpowiedział, że jest jej ojcem, a przykazanie Boże nakazuje, aby córka słuchała rodziców. Ona im odpowiedziała: «Ilekroć nakazujecie mi to, co się Bogu podoba, będę wam posłuszna jako swoim rodzicom i panom. Ale jeśli mi nakażecie coś, co się sprzeciwia nakazowi Boga, nie uznam w was ani rodziców, ani panów, ani że teraz nimi jesteście, ani żeście nimi byli»” (Legendy dominikańskie).

Nie posłuchała rodziców. Posłuchała Pana Boga.

Młody św. Stanisław Kostka wbrew woli spowiednika i wbrew woli rodziców udał się z Wiednia do Augsburga i do Dylingi, aby wstąpić do jezuitów. Nie posłuchał rodziców i nie posłuchał spowiednika. Posłuchał Pana Boga.

Św. Jan od Krzyża, uwięziony przez władze zakonne, sprytnie uciekł z więzienia.

Bł. Bronisław Markiewicz oskarżany był o nieposłuszeństwo i rozłam. Słuchał Pana Boga, założył nowe zgromadzenia zakonne, został ogłoszony błogosławionym.

Św. Mary MacKillop, pierwsza australijska święta, założycielka Sióstr Świętego Józefa od Najświętszego Serca, wycierpiała gorycz ekskomuniki poprzedzonej kampanią oszczerstw. Nie zgodziła się na nakazaną zmianę konstytucji zakonnych. Została zganiona przez biskupa za „duchową pychę” i za „zło”, które wprowadziła do klasztoru. Biskup zagroził, że każdy kto będzie się z nią zadawał również zostanie ekskomunikowany. „Wyklęta” Mary dwukrotnie spotkała się Piusem IX podczas swojego pobytu w Rzymie.

Byli i Święci, którzy umarli w niesławie, uważani za błądzących, osądzeni niesprawiedliwie, rehabilitowano ich pośmiertnie. Chodzi nie tylko o św. Joannę d’Arc.

Święci stawiali posłuszeństwo Panu Bogu na pierwszym miejscu. W niektórych sytuacjach posłuszeństwo Panu Bogu domaga się nieposłuszeństwa ludziom.

Święci rozgarnięci: posłuszeństwo Panu Bogu. Element świętości i dzisiaj bardzo aktualny. Nieodzowny. Możliwy do realizacji. Nasza święta powinność!
„Mirabilis Deus in sanctis suis”.

Przedziwny jest Bóg w swoich Świętych.

Dbajcie o czystość doktryny!

2012-01-16T23:01:00.000+01:00

„Veritas Domini manet in aeternum”.

Wielcy Święci bardzo dbali o to, aby klarowny nienaruszony depozyt wiary – depositum fidei – był zachowany i przekazywany współczesnym i następnym pokoleniom. Problem herezji istnieje w Kościele od I wieku. Problem herezji istnieje w Kościele dzisiaj.

Aktualnie w Kodeksie Prawa Kanonicznego czytamy:

„Kan. 751 – Herezją nazywa się uporczywe, po przyjęciu chrztu, zaprzeczanie jakiejś prawdzie, w którą należy wierzyć wiarą boską i katolicką, albo uporczywe powątpiewanie o niej; apostazją – całkowite porzucenie wiary chrześcijańskiej, schizmą – odmowa uznania zwierzchnictwa Biskupa Rzymskiego lub utrzymywania wspólnoty z członkami Kościoła, uznającymi to zwierzchnictwo”.

Istnieją dzisiaj wpływowe środowiska, które dążą do zmiany krystalicznej doktryny katolickiej. Pod hasłem nowości i dostosowania wprowadza się herezję. Fałszuje się doktrynę katolicką. Odchodzi się od nienaruszalnego depozytu wiary – depositum fidei. Proces ten, w odniesieniu do poszczególnych elementów depozytu wiary, dokonuje się przynajmniej na trzy sposoby: poprzez negowanie, poprzez subtelne (i wcale niesubtelne) zmiany oraz poprzez przemilczanie. Jakaż to zuchwałość wobec Pana Boga: objawioną przez Niego Prawdę negować, zmieniać, przemilczać…

Historia Kościoła rozbłyska pięknymi postaciami wielkich Świętych, którzy zasłużyli sobie na zaszczytne miano obrońców wiary – defensor fidei. Sprecyzujmy: nie chodzi tu o jakąkolwiek wiarę i o jakąkolwiek obronę. Chodzi o obronę jedynej prawdziwej wiary czyli wiary katolickiej. Co ciekawe, ci Święci nierzadko wspierali się nawzajem. Tak było na przykład w IV wieku, kiedy to szalała herezja ariańska, którą wyznawało wielu biskupów. A tu oto szlachetna jedność w obronie katolickiej doktryny: św. Atanazego wspierali m. in. św. Antoni, opat i św. Hilary z Poitiers.

Dzisiaj wiele mówi się o miłosierdziu. Trzeba zatem wyartykułować to z całą powagą i klarownością: zachowanie i przekazywanie nienaruszonego depozytu wiary – niesfałszowanej doktryny katolickiej – jest aktem miłosierdzia!

Trzeba i dzisiaj szukać środowisk katolickich, w których naucza się nieskażonej doktryny katolickiej, umocowanej w Tradycji i nieomylnym Magisterium Kościoła Katolickiego wyrażonym nade wszystko w sformułowaniach dogmatycznych.

Trzeba i dzisiaj – za wzorem wielkich Świętych – tworzyć środowiska katolickie, w których nauczać się będzie nieskażonej doktryny katolickiej, umocowanej w Tradycji i nieomylnym Magisterium Kościoła Katolickiego wyrażonym nade wszystko w sformułowaniach dogmatycznych.

W ten sposób pozostaniemy w najgłębszym nurcie Kościoła – w zakorzenionej w Objawieniu katolickiej harmonijnej syntezie doktryny, modlitwy i życia. Poprawna wiara lex credendi prowadzi do poprawnej modlitwy lex orandi i do poprawnego życia lex vivendi. Synteza Świętych! Synteza świętości!

Św. Piotr serdecznie nalega: „Jak niedawno narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, niesfałszowanego mleka, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu” (1 P 2, 2).

A w liście św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika, do Efezjan (nr 13 - 18, 1) czytamy:

„«Nie błądźcie», bracia moi. Ci, którzy rujnują rodziny, «królestwa Bożego nie odziedziczą». Jeśli więc ci, którzy tak czynili postępując według ciała, już zostali ukarani śmiercią, o ileż bardziej powinien być ukarany ten, kto przewrotną nauką fałszowałby wiarę Bożą, za którą Jezus Chrystus został ukrzyżowany. Kto byłby splamiony takim przestępstwem, pójdzie w ogień nieugaszony, podobnie jak i ten, kto go słucha.

Pan zezwolił namaścić swą Głowę wonnym olejkiem, aby Jego Kościół napełnił się wonią nieśmiertelności. Strzeżcie się śmiercionośnej woni nauki, wywodzącej się od księcia tego świata, aby przypadkiem nie powiódł was w niewolę z dala od ofiarowanego wam życia. Czemuż to wszyscy nie stajemy się rozumni, otrzymując poznanie Boga, którym jest Jezus Chrystus? Dlaczego giniemy nierozumnie wskutek nieznajomości daru, który Pan rzeczywiście nam zesłał?

Mój zaś duch w pokorze przylgnął do krzyża, który dla niewiernych jest zgorszeniem, dla nas zaś zbawieniem i życiem wiecznym”.

Kto czyta, niech rozumie, bo powiedziano tu wiele. Powiedziano z troską, bo czas jest trudny.

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (Hbr 13, 8-9).

„Veritas Domini manet in aeternum”. Światło Bożej Prawdy rozbłyska niezawodnie w swej integralności. Czy je przyjmiemy? Czy przekażemy je współczesnym i następnym pokoleniom?

Nagląco potrzeba nowych obrońców katolickiej wiary.

Defensores fidei! Wystąp!

Gromadźcie się częściej na modlitwę!

2012-01-15T22:35:00.000+01:00

Święci uczą nas mądrości, wiary i pobożności.

Istnieją dzisiaj wpływowe środowiska, które dążą do wygaszania w sercach i umysłach ludzi mądrości, wiary i pobożności. Oto niektóre symptomy tego wygaszania – w wielu (!) parafiach: likwidacja wystawienia Najświętszego Sakramentu, adoracji Eucharystycznej, nieszporów, nabożeństw, nowenn, Różańca, modlitw poza Mszą Świętą… Skutek jest taki, że diabeł hula po parafiach i niszczy życie łaski w sercach ludzi. Ateizm coraz powszechniejszy – także w Polsce.

Łaska świętości będzie owocować w sercach wielu ludzi, gdy powrócimy do Pana Boga i ugniemy przed Nim kolana, i będziemy się modlić. Trzeba dokładać wszelkich godziwych starań, aby w naszych parafiach wróciły: wystawienie Najświętszego Sakramentu, adoracja Eucharystyczna, nieszpory, nabożeństwa, nowenny, Różaniec, modlitwy poza Mszą Świętą…

Wobec destrukcyjnego procesu wykasowywania wspólnej modlitwy z wielu kościołów drogocenne pozostają praktyczne wskazówki – więcej: polecenia! – jakie dają nam Święci.

Z listu św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika, do Efezjan (nr 13 - 18, 1):

„Dołóżcie starań, aby się częściej gromadzić na dziękczynieniu i uwielbianiu Boga. Gdy bowiem zbieracie się razem, słabnie moc szatana i dzięki zgodnej waszej wierze rozprasza się zło, które on sprowadza”.

Wielbić Boga hołdem samego gestu za życia i po śmierci

2012-01-14T23:46:00.000+01:00

Paulini świętują. Z tej okazji fragment Żywota św. Pawła Pierwszego Pustelnika:

XV. 1. Opowiadał później błogosławiony Antoni, że z taką prędkością przebiegł drogę, która mu pozostawała, iż przefrunął jak ptak. Słusznie zaś to uczynił; gdy bowiem wszedł do jaskini, ujrzał martwe ciało ze zgiętymi kolanami, wyprostowaną głową i wzniesionymi ku górze rękoma.

2. Myśląc początkowo, że on żyje, zaczął także się modlić. Później jednak, nie słysząc żadnych westchnień, które zwykle modlący wydawał, schyliwszy się, by złożyć żałobny pocałunek, zrozumiał, że także zwłoki Świętego modliły się do Boga, dla którego wszystko żyje, hołdem samego gestu.

Obwieszczenie

2012-01-13T23:42:00.000+01:00

Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zmienił poglądów.

Obrona przed złym: radość i gest egzorcyzmujący.

2012-01-12T22:51:00.005+01:00

Dla realizujących wezwanie do świętości, w ramach umocnienia w walce duchowej – dwa wątki.

1. Św. Jan Bosko był Świętym, który na swojej drodze świętości i na drodze świętości, której uczył innych czerpał od wielu Świętych. Był Świętym charakteryzującym się radością, którą czerpał m. in. od św. Filipa Nereusza – Świętego, któremu mistyczne ekstazy przeżywane podczas Mszy Świętej nie przeszkadzały w innych okolicznościach okazywać pewnych form radości, które gorszyły „ułożonych”. Od tego Świętego ks. Bosko zaczerpnął maksymę: „Róbcie wszystko, co chcecie, bylebyście nie grzeszyli”. Stąd i sentencja pokrewna: „Diabeł boi się ludzi radosnych”. Aby zapobiec nieporozumieniom: chodzi o „radość w Duchu Świętym” (Rz 14, 17), która rodzi się w sercu czystym, pełnym łaski, wolnym od zbrukania grzechem.

Ergo: tarczą obronną przeciw zakusom złego jest radość w Duchu Świętym.

2. Kardynał Joseph Ratzinger w swoim dziele Duch liturgii napisał: „Wspomnieć także można opowiadanie zaczerpnięte z apoftegmatów Ojców Pustyni o tym, jak to diabeł został zmuszony przez Boga do pokazania się niejakiemu opatowi Apollonowi. Diabeł był czarny, brzydki, o przerażająco wątłych członkach, przede wszystkim jednak nie miał kolan. Niezdolność klęczenia okazuje się zatem istotą elementu diabolicznego”.

Dzisiaj, kiedy po Mszy Świętej i adoracji Eucharystycznej modliłem się przed Najświętszym Sakramentem, przyszła mi taka prosta myśl: klękanie przed Panem Bogiem jest gestem egzorcyzmującym.

Ergo: osobom dręczonym przez złego i osobom, które są w stanie grzechu śmiertelnego radzę częstą modlitwę na klęcząco.

Bywa

2012-01-11T22:56:00.000+01:00

Z tomu Fraszki polskie:

Niekiedy tak się dzieje,

że pasterz baranieje.

O wierności Prawdzie punktów dziewięć i o innych ziarnach słów kilka

2012-01-10T23:23:00.001+01:00

W ostatnich kilkudziesięciu latach niejeden katolik czuje się zagubiony w wielu istotnych kwestiach dotyczących wiary, Kościoła, liturgii, moralności, odniesienia do świata, do innych religii, do kwestii życia publicznego i do pewnych nowych zjawisk i nowych zachowań ludzi Kościoła. Zdaje się, że na niwie Kościoła ktoś posiał jakieś inne ziarna. Zmutowane. Kto? W jakim celu?

Prawda z trudem toruje sobie drogę do umysłów i serc ludzkich. Od początku Kościoła był problem wierności Prawdzie. Wystarczy przeczytać pod tym kątem listy św. Pawła i pisma św. Jana! Czytając je, mamy dostęp do szerokiego spectrum tematów i problemów, które trapiły pierwsze wspólnoty chrześcijańskie. Już wtedy byli siewcy jakiegoś innego ziarna wprowadzający zamieszanie. Czy jest to dziwne, że i dzisiaj Prawda z trudem toruje sobie drogę do umysłów i serc ludzkich? Czy jest to dziwne, że i dzisiaj ktoś sieje wewnątrz Kościoła jakieś inne ziarna wprowadzając zamieszanie?

Wobec pewnych nowości niejeden katolik zdaje się pozostawiony sam sobie i w niejednej kwestii nie znajduje autorytatywnej i jednoznacznej odpowiedzi. Jak owce bez pasterza. Brak integralnej spójnej wizji wiary, wizji, która harmonijnie obejmowałaby wszystkie dziedziny ludzkiego życia, staje się problemem wielu.

Słowo Boże i Tradycja dają autorytatywne i pewne odpowiedzi. Bezpieczne. Prawdziwe.

W tej sytuacji – i zawsze, i wszędzie – światła orientujące, bezpieczne, pewne i prawdziwe to przede wszystkim:

1. Bóg w Trójcy Świętej Jedyny, który po Soborze Watykańskim II nie zmienił poglądów,

2. Jezus Chrystus, który po Soborze Watykańskim II pozostaje „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13, 8),

3. Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny, pełne łaski (Łk 1, 28), rozważające tajniki Bożej Prawdy (Łk 2, 19),

4. Słowo Boże, w którym po Soborze Watykańskim II nie zmieniła się „ani jedna jota, ani jedna kreska” (Mt 5, 18),

5. Ewangelia, której po Soborze Watykańskim II nie zmienił żaden „anioł z nieba” (Ga 1, 8),

6. Tradycja, która pozostaje krystalicznym źródłem Bożego Objawienia,

7. Nieomylne Magisterium Kościoła, zawarte nade wszystko w sformułowaniach dogmatycznych,

8. Życiorysy wielkich Świętych, które pozostają bezpiecznym świadectwem Prawdy zrealizowanej w historii,

9. Pisma wielkich Świętych, w których Prawda Bożego Objawienia mieni się wieloma szlachetnymi barwami.

(Precyzuję: przez wielkich Świętych rozumiem wielkich Pasterzy, Doktorów Kościoła, Apologetów, tych którzy zasłużyli na zaszczytne miano defensor fidei; np. św. Atanazy).

Dziewięć punktów. Przynajmniej dziewięć punktów, na których można bezpiecznie oprzeć swoje dążenie do Prawdy, dawanie świadectwa Prawdzie, wierność Prawdzie.

Jest taki tekst w Liście do Tesaloniczan, pisany z troską – wobec zakusów ludzi różnych siejących inne ziarno: „Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu” (2 Tes 2, 15).

W poważnym dyskursie nie wypada powoływać się na personalne predylekcje. A jednak to napiszę: bardzo podoba mi się to słowo: „niewzruszenie”. Mniej personalnie: warto zauważyć, że w tym tekście słowo „niewzruszenie” jest!

Jeżeli ktoś ogłasza tydzień modlitw o nawrócenie żydów, to taka inicjatywa mieści się w szlachetnej katolickiej perspektywie dziewięciu wyżej wzmiankowanych punktów. Inicjatywa bezpieczna. Podejmowana z troską i w Prawdzie.

Choćby nam przyszło siać pośród wielu przeciwności i jawnego czy zakamuflowanego ostracyzmu ze strony tych czy innych czynników, hojnie siejmy zdrowe ziarno Prawdy czerpane odważną ręką z niewyczerpanego skarbca Tradycji.

Niechże nas dobroczynnie rozświetli i umocni Słowo Boże, abyśmy zachowali wierność Prawdzie i abyśmy z odwagą i rozwagą podejmowali inicjatywy mające na celu zachowanie i przekazanie następnym pokoleniom krystalicznego skarbu Prawdy – depositum fidei:

„Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu. Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie!” (2 Tes 2, 15-17).

Amen!

Zegarek i miłość

2012-01-09T23:43:00.000+01:00

Miłość mierzy się czasem. Kto kocha, ten ma czas dla osoby kochanej. Spoglądanie na zegarek podczas rozmowy jest oznaką braku szacunku dla osoby, z którą rozmawiam.

Wypowiedzi niepokojące:

Msza Święta „za długo”

modlitwa „za długo”

kazanie „za długo”

spowiedź „za długo”

bycie w kościele „za długo”

„za długo”…

Kiedy, idąc do kościoła, zostawiam zegarek w domu, daję Panu Bogu znak miłości. Idę na spotkanie wyborne, zaszczytne!

Dla Pana Boga mam czas.

Chrzest

2012-01-08T22:05:00.000+01:00

Święto Chrztu Pańskiego. Najważniejszy w dzisiejszym świętowaniu jest Pan Jezus i tajemnica Jego Chrztu.

Jest to także okazja stosowna do podziękowania Panu Bogu, Kościołowi i Rodzicom za dar naszego Chrztu.

Chrzest przyjąłem 13 października 1962 roku w kościele parafialnym pw. Św. Bonifacego we Wrocławiu przy Pl. Ks. Stanisława Staszica 4. Otrzymałem imiona Jacek Paweł. Szafarzem Chrztu był ks. Stanisław Draguła, chrzestnymi – już śp. – Józef Kaglik, mój dziadek i Helena Sipowicz, moja ciocia.

Modliłem się dzisiaj za Kapłana, który udzielił mi Chrztu i za moich zmarłych Chrzestnych.

Pan Jezus mówi:

„Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego” (J 3, 5).

„Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16).

W Sakramencie Chrztu niech Bóg będzie uwielbiony!

Klękam

2012-01-07T23:59:00.002+01:00

Klękanie przed Panem Bogiem to jest kwestia, którą można rozpatrywać w wielu aspektach. Jest to m. in. kwestia filozoficzna, antropologiczna, teologiczna, duchowa, mistyczna, moralna, mistagogiczna, pedagogiczna, obrzędowa, obyczajowa, psychologiczna, socjologiczna, kulturowa, cywilizacyjna. Istotne jest zwrócenie uwagi na relację człowieka z Panem Bogiem.

W tekście kazania kard. Karola Wojtyły na 50-lecie śmierci Alberta Chmielowskiego czytamy: „Im bardziej Bóg udziela się duszy, im bardziej się do niej przelewa przez dary Ducha Świętego, tym bardziej rzuca ją na kolana”.

Jakaż to oczywista konstatacja!

Im więcej w sercu człowieka wiary, miłości, pokory, czci, szacunku dla Pana Boga, tym częściej człowiek przed Panem Bogiem klęka. Dziecko to rozumie i profesor. Mędrcy to rozumieją i pastuszkowie. Tęgie głowy to rozumieją i Boży prostaczkowie.

Filozofia realistyczna uczy nas mądrościowego namysłu nad rzeczywistością. A dzięki temu daje nam racjonalną podstawę do kształtowania naszych adekwatnych do tej poznawanej rzeczywistości odniesień. Filozofia realistyczna wychodzi bowiem nie od naszych opinii, upodobań, emocji, ale od obiektywnego stanu rzeczy. Punktem wyjścia jest odniesienie się do realnie istniejącego bytu poprzez elementarne pytanie: co to jest? A w odniesieniu do Pana Boga: kto to jest?

Jeśli, pouczony Bożym Objawieniem, odpowiadam sobie na to pytanie, to ta odpowiedź prowadzi nieodzownie do ugięcia kolan przed Panem Bogiem. Nie może być inaczej.

W ten sposób dokonuje się piękna synteza mądrości i pobożności. Wiary i pokory. Sfery umysłu, serca i zewnętrznego gestu. Taka synteza charakteryzowała Mędrców, którzy poznawszy Prawdę, padli przed Nią na twarze.

Wierzący przed Panem Bogiem klęka.

Pan Bóg jest Nieskończony. Majestat Wszechobecny, Wszechmocny, Wszechżyciodajny, Bez Początku i Końca. JEST.

Człowiek jest mały – jak nicość. Pyłek w niezmierzonym oceanie Bóstwa.

Klękam.

„Im bardziej Bóg udziela się duszy, im bardziej się do niej przelewa przez dary Ducha Świętego, tym bardziej rzuca ją na kolana”.

* * *

Msza Święta, Jasna Góra, godz. 14.45: O nawrócenie, dobrą spowiedź i błogosławioną śmierć dla ciężko chorej osoby – intencja zamówiona przez A.S.

Królewski gest

2012-01-06T00:59:00.000+01:00

Ostatnio nawiedza mnie taka prosta myśl: klęczenie przy przyjmowaniu Komunii Świętej jest gestem królewskim!

Trzej Mędrcy „gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon” (Mt 2, 10-11).

Wczoraj jeden młody człowiek z Warszawy napisał do mnie: „Z okazji jutrzejszej Uroczystości życzę Księdzu, aby parafianie przyjmowali naukę Księdza i przyjmowali Pana Jezusa w Komunii Świętej po królewsku, czyli na kolanach. Amen”.

Na marginiesie pewnych dialogów

2012-01-05T00:02:00.003+01:00

Zamysł naszego Pana Jezusa Chrystusa na temat jedności jest jasny: „Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz” (J 10, 16).
Po Soborze Watykańskim II Pan Jezus nie zmienił poglądów. Po Soborze Watykańskim II Pan Jezus nie zmienił swojego zamysłu na temat jedności.

Dialog. Słowo często stosowane i odmieniane przez wszystkie przypadki. Roboczo powiedzmy, że dialog jest tylko procedurą.

Jeśli akceptujemy dialog, rodzą się – nieodzownie (!) – dwa pytania fundamentalne, precyzujące: pytanie o zawartość merytoryczną i pytanie o cel. Prościej: jakie treści ma zawierać dialog i do jakiego celu ma prowadzić?

W encyklice Mortalium animos Ojciec Święty Pius XI wzywa wszystkich chrześcijan odłączonych do nawrócenia i powrotu do jedynego prawdziwego Kościoła Chrystusowego — Kościoła Katolickiego. Taka jest odwieczna nieomylna nauka Kościoła, umocowana w Tradycji.

Jeżeli anglikanie przychodzą do prawdziwego Kościoła czyli Kościoła Katolickiego, to znaczy, że zawartość merytoryczna ich dialogu zawiera się w kręgu prawdy i osiągnięto cel zgodny z wolą Chrystusa: włączyli się w jedność trwającą w jednym, świętym, katolickim, apostolskim, rzymskim Kościele, założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Jeżeli Edyta Stein – św. Teresa Benedykta od Krzyża – przyszła do prawdziwego Kościoła czyli Kościoła Katolickiego, to znaczy, że zawartość merytoryczna jej dialogu zawierała się w kręgu prawdy i osiągnęła cel zgodny z wolą Chrystusa: włączyła się w jedność trwającą w jednym, świętym, katolickim, apostolskim, rzymskim Kościele, założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Kilka dni temu wybrzmiało w liturgii Kościoła Słowo Boże:

„Najmilsi: Któż jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest Antychrystem, który nie uznaje Ojca i Syna. Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca” (1 J 2, 22-23).

To jest Słowo Boże. To są słowa poważne. To jest słowo o określonym znaczeniu. Ono znaczy to, co znaczy. A nie znaczy tego, czego nie znaczy. Nie można z tego Słowa żartować albo go wykoślawiać i przystosowywać do oczekiwań tych czy innych establishmentowych poprawności.

Jest jeszcze inne poważne Słowo. Boże Słowo. Boży nakaz! Bóg mówi:

„Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem ma wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewiernym? Co wreszcie łączy świątynię Boga z bożkami? Bo my jesteśmy świątynią Boga żywego – według tego, co mówi Bóg:

Zamieszkam z nimi i będę chodził wśród nich,

i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

Przeto wyjdźcie spośród nich

i odłączcie się od nich, mówi Pan,

i nie tykajcie tego, co nieczyste,

a Ja was przyjmę”

(2 Kor 6, 14-17).

I jest jeszcze jedno słowo poważne, Boże Słowo – do Kościoła, do nas: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16).

Nakaz zaszczytny. Zobowiązanie naglące.

Deus dixit.

Fiat.

Szeroko otwarte perspektywy dobra

2012-01-04T14:32:00.002+01:00

Nowy Rok. Nowy czas. Dar Boży!

Każdy dzień to nowa szansa-okazja-możliwość realizacji dobra. „Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili” (Ef 2, 10).

Dobro możemy realizować codziennie – myślą, słowem, czynem, modlitwą…

Żadne trudności zewnętrzne nie uniemożliwiają nam realizacji dobra. Święci realizowali dobro w każdych warunkach, nawet najtrudniejszych. Czynnikiem decydującym nie są tu bowiem zewnętrzne okoliczności, lecz decyzja woli. Pan Bóg mówi lapidarnie: „Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania” (Syr 15, 15).

Realizacja dobra jest szeroko – codziennie – otwartą możliwością.

Realizacja dobra jest zaszczytem.

Realizacja dobra jest powinnością.

„Przeto, bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zajęci zawsze ofiarnie dziełem Pańskim, pamiętając, że trud wasz nie pozostaje daremny w Panu” (1 Kor 15, 58).

Nowy Rok. Nowy czas. Dar Boży!

Każdy dzień to nowa szansa-okazja-możliwość realizacji dobra.

„Otwarła się bowiem wielka i obiecująca brama, a przeciwnicy są liczni” (1 Kor 16, 9).

„Czyńcie dobrze” (Łk 6, 35).

Najświętsze Imię JEZUS

2012-01-03T20:17:00.001+01:00

Najświętsze Imię JEZUS

„dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. (…) nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie Matki” (Łk 2, 11.21).

„To dążenie niech was ożywia;
ono też było w Chrystusie Jezusie.

On, istniejąc w postaci Bożej,

nie skorzystał ze sposobności,

aby na równi być z Bogiem,

lecz ogołocił samego siebie,

przyjąwszy postać sługi,

stawszy się podobnym do ludzi.

A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka,

uniżył samego siebie,

stawszy się posłusznym aż do śmierci –

i to śmierci krzyżowej.

Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył

i darował Mu imię

ponad wszelkie imię,

aby na imię Jezusa

zgięło się każde kolano

istot niebieskich i ziemskich i podziemnych.

I aby wszelki język wyznał,

że Jezus Chrystus jest PANEM –

ku chwale Boga Ojca” (Flp 2, 5-11).

„I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4, 12).

Msze Święte

2012-01-02T23:39:00.002+01:00

Nadrabiam nieco zaległości i podaję mały wykaz odprawionych Mszy Świętych. Pozostałe intencje mszalne, które przyjąłem do odprawienia, będę odprawiał sukcesywnie, w miarę możliwości – o czym poinformuję tutaj, na blogu.

Za złożone przy tej okazji ofiary, składam Ofiarodawcom w imieniu własnym i w imieniu mojej wspólnoty zakonnej serdeczne Bóg zapłać!

8.12.2011, Toruń, kaplica Radia Maryja: Dziękczynna za beatyfikację bł. Jana Pawła II (intencja zamówiona przez W. G.).

15.12.2011, Poznań, kaplica SS. Karmelitanek: W intencji Ojczyzny (intencja zamówiona przez SS. Karmelitanki z Poznania).

27.12.2011, Wrocław: O błogosławieństwo Boże, zdrowie i ochronę przed złem dla rodziny Darżynkiewiczów.

28.12.2011, Wrocław: O Boże błogosławieństwo i opiekę Matki Najświętszej dla ks. proboszcza Józefa Piłata (intencja zamówiona przez D. i G. T. z Chełma).

29.12.2011, Jasna Góra: Za zmarłych z rodziny Darżynkiewiczów.

31.12.2011, godz. 11.30, Jasna Góra: O błogosławieństwo Boże dla osób, które w kończącym się roku duchowo i materialnie wspomagały moją posługę kapłańską, dla ich rodzin oraz środowisk, w których podejmują pozytywne działania (Missa in lingua latina).

1.01.2012, godz. 00.00, Jasna Góra: O intronizację Jezusa Chrystusa na Króla Polski (intencja zamówiona przez D. i G. T. z Chełma).

Abp Antoni Baraniak SDB

2012-01-01T11:26:00.004+01:00

Wśród polskich hierarchów było trzech salezjanów: Sługa Boży Kard. August Hlond SDB – prymas Polski, Arcybiskup Antoni Baraniak SDB – metropolita poznański oraz Bp Adam Śmigielski SDB – ordynariusz sosnowiecki.

Na dzisiejszy wieczór zapowiadany jest program red. Adama Suwarta Abp Antoni Baraniak – męczennik za wiarę i Kościół.

cz. 1: Telewizja Trwam, godz. 18.15 audio

cz. 2: Radio Maryja, godz. 21.40 audio

Skorzystajmy i przekażmy szeroko informację innym!

Dziękuję!

2011-12-31T00:22:00.004+01:00

Ostatni dzień roku skłania mnie do prostej realistycznej refleksji: wszelkie dobro zawdzięczam Panu Bogu i ludziom. A skoro tak jest, to miłą powinnością jest wdzięczność.

Wszystkim, którzy w ciągu kończącego się roku zaszczycili mnie

* duchową i materialną pomocą,

* życzliwą i rzeczową współpracą,

* dzieleniem się refleksją, książką, artykułem, linkiem, czasem, rozmową,

* wspólnotą myślenia o sprawach istotnych,

serdecznie dziękuję!

Wczoraj otrzymałem piękny dar: Missale Romanum, Editio Typica Tertia, A.D. MMVIII. Ofiarnym Darczyńcom składam serdeczne wyrazy wdzięczności. Dla mnie korzystanie z tego Mszału będzie kolejnym krokiem dojrzewania ku zaszczytnej celebracji najdoskonalszego aktu kultu: Mszy Trydenckiej. Canon Romanus in lingua latina – nieodzownie będę celebrował.

Wyrazem mojej wdzięczności dla wszystkich, którym zawdzięczam jakiekolwiek dobro w dobiegającym końca roku, będzie Msza Święta, jaką odprawię dzisiaj na Jasnej Górze. Posłużę się Missale Romanum.

Szanowni Państwo, słowo błogosławieństwa niech stanie się dla nas faktem w Roku Pańskim 2012:

„Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem” (Lb 6, 24-26).

Felix sit per annum novum!

Sytuacja duszpasterska

2011-12-30T19:06:00.002+01:00

Czas świąteczny. Kilka dni temu w jednej parafii rozdawałem Komunię Świętą. Oprócz dwóch osób, które uklękły, pozostali – uparcie stali. Miałem wrażenie, że mam do czynienia z ludźmi z jakiejś innej religii. Poczucie radykalnej obcości.

Czy zapanowała nam epidemia wyprostowanych kolan? Czy to możliwe, żeby tylu ludzi chorowało na kolana?
Klękanie przed Panem Bogiem dobrze robi na kolana. I na duszę.
Wierzący przed Panem Bogiem klęka.

Bp Wacław Depo nowym ordynariuszem Archidiecezji Częstochowskiej

2011-12-29T15:29:00.001+01:00

Biskup Wacław Depo, dotychczasowy ordynariusz Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej, został mianowany przez Ojca Świętego Benedykta XVI nowym arcybiskupem metropolitą, ordynariuszem Archidiecezji Częstochowskiej.

Więcej na ten temat:

* Komunikat nuncjusza apostolskiego w Polsce

* Biogram

* Słowo Arcybiskupa Stanisława Nowaka

* Słowo Biskupa Nominata

28.12.2011 Głos z Częstochowy, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, Słówko wieczorne i błogosławieństwo

2011-12-29T14:40:00.000+01:00

video: ZosiaGulbin

27.12.2011 Głos z Wrocławia, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, Słówko wieczorne i błogosławieństwo

2011-12-28T23:04:00.001+01:00

video: ZosiaGulbin

Bóg się nam rodzi!

2011-12-24T18:54:00.004+01:00

Christus natus est nobis!

Venite, adoremus!

Wszystkim Czytelnikom mojego bloga życzę błogosławionych, pełnych łaski świąt Bożego Narodzenia. Niechaj Chrystus daje się nam dobroczynnie we znaki, aby nasze życie było coraz pełniej przeniknięte światłem Jego Prawdy i Łaski.

A my wraz Najświętszą Maryją Panną i św. Józefem, podobni do pokornych pasterzy, klęknijmy z radością na dwa kolana przed naszym Bogiem, który rodzi się jako bezbronne Dzieciątko, aby dać ludziom wszystkich czasów i wszystkich epok Pełnię Życia.

Życie na tej ziemi przemija. Tajemnica Żłóbka Betlejemskiego otwiera dla nas nieskończone perspektywy – wieczności z Bogiem. Obyśmy po życiu doczesnym osiągnęli cel, którego Bóg dla nas pragnie: wieczność szczęśliwą.

Chrystus nam się narodził!

Pójdźmy, pokłońmy się Panu!

Klęknijmy!

Fryderyk Chopin będąc na obczyźnie napisał Scherzo h-moll op. 20. W środkowej części pobrzmiewa piękna reminiscencja polskiej kolędy Lulajże, Jezuniu…

Posłuchajmy! audio

Krótka refleksja przedświąteczna

2011-12-23T23:27:00.000+01:00

O tempora, o mores! Dożyliśmy takich dziwnych czasów, że warto podkreślić pewne fakty. Piękne fakty! Są osoby, wspólnoty, instytucje, które pisząc życzenia świąteczne używają określeń: Boże Narodzenie, Pan Jezus, Boże błogosławieństwo.

Eliminowanie tych określeń jest idiotyzmem i autodestrukcją naszej cywilizacji. Szatańska poprawnościowa cenzura – coraz powszechniejsza – niestety! Życzenia bez-Bożne – coraz częstsze.

Święta, które są przed nami to Boże Narodzenie – uobecniająca pamiątka historycznego faktu narodzenia Jezusa Chrystusa, uobecniająca pamiątka faktu teologicznego: Syn Boży rodzi się z Maryi Dziewicy dla naszego zbawienia.

Centralną treścią bliskiego już świętowania jest Jezus Chrystus i Jego Narodzenie. Wierzący to rozumie. Rozumny tak wierzy.

Wierzący przed Chrystusem klęknie. Ugnie kolana. Dwa kolana.

O nieodzownym klękaniu przed Chrystusem

2011-12-22T00:28:00.000+01:00

Już za dwa dni Kościół będzie się radował z narodzenia Pana Jezusa. Fakt narodzin Syna Bożego jako bezbronnego Dziecięcia rozbraja nas. Delikatność i czułość Boga wobec człowieka wyraziła się w tej Tajemnicy w sposób najwyższy, najpiękniejszy. Czy można wobec tej Tajemnicy przejść obojętnie? Czy można wobec tej Tajemnicy nie uklęknąć – z delikatnością i czułością? Przecież „to Dziecię to nasz Bóg!”.

Człowiek, który wobec Boga zachowuje postawę szacunku, czci i adoracji – klęka. To naturalne, oczywiste, nieodzowne.

„Adoracja jest jednym z tych zasadniczych aktów, które dotyczą całego człowieka. Stąd w obecności Boga żywego nie wolno porzucić gestu ugięcia kolan” (Kard. J. Ratzinger, Duch liturgii).

Mądre zwierzęta upadały przed Nowonarodzonym. Za kilka dni będziemy śpiewać: „bydlęta klękają”. I co? Bydlęta klękały. A człowiek?

Czy dzisiaj niejeden katolik nie stał się dwudziestopierwszowiecznym prostakiem? Nadmuchanym godnościowymi dyskursami pyszałkiem? Kto i po co dąży do wyprostowania nam nóg przed Panem Bogiem?

Wezmę do ręki starą kantyczkę, starą książeczkę do nabożeństwa i będę czytał… mądre, stare, katolickie, polskie kolędy. Nauczą mnie mądrości, czci i zginania kolan przed Panem Bogiem.

„Padnijmy na kolana, to Dziecię to nasz Bóg!”.

„Padli przed Nim na kolana i uczcili swego Pana”.

„Nad Nim anieli w locie stanęli i pochyleni klęczą”.

„I oto, mnodzy ludzie ubodzy

radzi oglądać Pana

pełni natchnienia, pewni zbawienia

upadli na kolana”.

„A odchodząc poklękali, czołem Mu bili”.

„Tam witali w żłobie Pana

poklękali na kolana

i oddali dary, co z sobą wzięli”.

„Na kolana wół i osioł przed Nim klękają”.

„I my czekamy na Ciebie, Pana,

a skoro przyjdziesz na głos kapłana,

padniemy na twarz przed Tobą,

wierząc, żeś jest pod osłoną chleba i wina”.

Nasz Papież Benedykt XVI pisał przed laty, jeszcze jako kardynał: „upadnięcie na kolana w wierze jest prawidłowym i płynącym z wnętrza, koniecznym gestem. Kto uczy się wierzyć, ten uczy się także klękać, a wiara lub liturgia, które zarzuciłyby modlitewne klęczenie, byłyby wewnętrznie skażone. Tam, gdzie owa postawa zanikła, tam ponownie trzeba nauczyć się klękać, abyśmy modląc się, pozostawali we wspólnocie Apostołów i męczenników, we wspólnocie całego kosmosu, w jedności z samym Jezusem Chrystusem” (Kard. J. Ratzinger, Duch liturgii).

W Boże Narodzenie wierzący katolik przyjmie Pana Jezusa utajonego w białej milczącej Hostii – klęcząc.

W czasie każdej Mszy Świętej wierzący katolik przyjmie Pana Jezusa utajonego w białej milczącej Hostii – klęcząc.

„Ja, proch mizerny, przed Twą możnością

z wojskiem Aniołów klękam z radością”.

Klękam z radością.

O depozycie wiary oraz o kłamstwach subtelnych i bezczelnych

2011-12-19T22:34:00.002+01:00

Zgodnie ze skromną obietnicą z dnia 13 grudnia, kontynuuję temat ważny i aktualny.

Ortodoksja (poprawna wiara) jest równie ważna jak ortopraksja (czyny płynące z wiary). Za wierność wierze Męczennicy oddawali i oddają życie!

Depozyt wiary – depositum fidei – jest integralną całością. Jest prawdą!

Przyjęcie depozytu wiary dokonuje się dzięki rozumowi i dzięki wierze. W ten sposób realizuje się Słowo Boże: „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe” (Rz 12, 1-2).

Prawda zawiera aspekty pocieszające i aspekty wymagające. Obywa są jednakowo ważne.

Powiedzmy to jasno: głoszenie aspektów pocieszających i aspektów wymagających jest wyrazem miłości i miłosierdzia do człowieka. O tym przypomina encyklika Humanae vitae: „wybitną formą miłości dla dusz jest nie pomniejszać w niczym zbawczej nauki Chrystusa” (HV 29).

I tu można od razu dopowiedzieć: upomnienie jest wyrazem miłości i troski o zbawienie wieczne człowieka. Głoszenie aspektów wymagających depozytu wiary jest wyrazem miłości i troski o zbawienie wieczne człowieka. Przestroga przed możliwością wiecznego potępienia jest wyrazem miłości i troski o zbawienie wieczne człowieka.

Nie tylko pozytywne głoszenie – ukazywanie perspektyw dobra – jest wyrazem miłości i troski o zbawienie wieczne człowieka. Także ukazywanie zła i grzechu – ukazywanie ich doczesnych i wiecznych konsekwencji – jest wyrazem miłości i troski o zbawienie wieczne człowieka.

Przyjęcie i przekazywanie innym integralnego depozytu wiary jest sprawą najwyższej wagi. Świadomy tego św. Paweł pisze do młodego biskupa Tymoteusza: „Zdrowe zasady, któreś posłyszał ode mnie, miej za wzorzec w wierze i miłości w Chrystusie Jezusie! Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka” (2 Tm 1, 13-14); „O, Tymoteuszu, strzeż depozytu wiary unikając światowej czczej gadaniny i przeciwstawnych twierdzeń rzekomej wiedzy, jaką obiecując niektórzy odpadli od wiary” (1 Tm 6, 20-21); „to, co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż zasługującym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych” (2 Tm 2, 1-2).

Sprawa najwyższej doniosłości: wiernie zachować depozyt wiary przekazany nam w Piśmie Świętym i Tradycji. Sprawa najwyższej doniosłości: wiernie przekazać obecnym i przyszłym pokoleniom depozyt wiary przekazany nam w Piśmie Świętym i Tradycji.

Różnie z tą wiernością w historii Kościoła bywało.

A dzisiaj? Pod płaszczykiem subtelnych sformułowań deformuje się dzisiaj depozyt wiary. Zmieniać Słowo Boże? Ulepszać Słowo Boże? Wygładzać zdrowe i kanciaste Słowo Boże? Zmieniać niezmienialny depozyt wiary? Cóż za bezczelność wobec Pana Boga!

Jednym z przejawów panoszącego się współcześnie modernizmu w sferze doktrynalnej jest tendencja do wygładzania Ewangelii i do manipulowania Słowem Bożym, co przejawia się m. in. w pomijaniu albo pokrętnym interpretowaniu prawdy o Sądzie Bożym, o potępieniu, o piekle, o grzechu śmiertelnym. Co więcej! Coraz bezczelniej robi sobie miejsce pogląd, jakoby w ogóle nie powinno się mówić o osądzaniu człowieka i o potępieniu człowieka. Propaguje się groteskowe poglądy typu: osądzamy zło a nie człowieka, potępiamy zło a nie człowieka, potępiamy grzech a nie człowieka.

Smutna ciekawostka: kiedyś w jednej z księgarń porównałem kilka książeczek do nabożeństwa i oto w jednej z nich wśród uczynków miłosiernych co do duszy pominięto „grzeszących upominać”. Nie ma. Wycięto.

W ten sposób ukazuje się jak bardzo aktualne jest Słowo Boże – przestroga św. Pawła Apostoła z listu do Rzymian: „Proszę was jeszcze, bracia, strzeżcie się tych, którzy wzniecają spory i zgorszenia przeciw nauce, którą otrzymaliście. Strońcie od nich! Tacy bowiem ludzie nie Chrystusowi służą, ale własnemu brzuchowi, a pięknymi i pochlebnymi słowami uwodzą serca prostaczków” (Rz 16, 17-18).

Wobec powszechnych dzisiaj modernistycznych wykoślawień doktrynalnych Słowo Boże przypomina z całą klarownością: do piekła idą nie grzechy, ale człowiek. I człowiek zostaje osądzony przez Boga. I człowiek zostaje potępiony – na wieczność. To jest dekret Boga: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!” (Mt 25, 41). Pan Bóg to mówi do człowieka, nie do grzechów.
Póki co, w życiu społecznym do więzienia wsadza się przestępców, nie przestępstwa.

Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zmienił poglądów.

Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie przestał być Sędzią sprawiedliwym, który za dobro wynagradza a za zło karze – czego Kościół zawsze nauczał.

Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zamknął piekła.

Po Soborze Watykańskim II nie została zamknięta perspektywa piekła, czyli wiecznego i nieodwracalnego potępienia dla człowieka, który zamknął się na łaskę wiary. Pan Jezus mówi prawdę: „Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16).

Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zlikwidował sądu szczegółowego i Sądu Ostatecznego. Słowo Boże przestrzega z palącą troską – mit brennender Sorge!: „Oto przez swoją zatwardziałość i serce nieskłonne do nawrócenia skarbisz sobie gniew na dzień gniewu i objawienia się sprawiedliwego sądu Boga, który odda każdemu według uczynków jego: tym, którzy przez wytrwałość w dobrych uczynkach szukają chwały, czci i nieśmiertelności – życie wieczne; tym zaś, którzy są przekorni, za prawdą pójść nie chcą, a oddają się nieprawości – gniew i oburzenie” (Rz 2, 5-8).

Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zmienił klarownych kryteriów dobra i zła.

Po Soborze Watykańskim II w Słowie Bożym nie zmieniła się ani jedna jota ani jedna kreska. „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni” (Mt 5, 18).

Św. Paweł dogłębnie świadomy Prawdy i swojej odpowiedzialności za przekaz nienaruszalnego depozytu wiary pisze z całą odwagą: „Nadziwić się nie mogę, że od Tego, który was łaską Chrystusa powołał, tak szybko chcecie przejść do innej Ewangelii. Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową. Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty! Już to przedtem powiedzieliśmy, a teraz jeszcze mówię: Gdyby wam kto głosił Ewangelię różną od tej, którą od nas otrzymaliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1, 6-9).

Nasz Papież Benedykt XVI mówił przed laty, jeszcze jako kardynał: „Zamiast iść z duchem epoki, powinniśmy tego ducha piętnować z całą na nowo odzyskaną ewangeliczną surowością. Zapomnieliśmy już, że chrześcijanin nie może żyć tak jak inni ludzie. Istnienie nielogicznej opinii, iż nie ma etyki specyficznie chrześcijańskiej, dowodzi, jak potrzebne i fundamentalne jest uobecnienie odmienności chrześcijanina, która mogłaby przeciwstawić się innym wzorom” (Raport o stanie wiary).

Depozyt wiary – depositum fidei – jest integralną całością. Jest prawdą! Jak wielki to zaszczyt: przyjąć nienaruszony depozyt wiary. Jak wielki to zaszczyt: przekazać nienaruszony depozyt wiary. Zadanie nie tylko dla kapłanów. Zadanie naglące. Zadanie najwyższej wagi.

Bądźmy wierni depozytowi wiary. Strzeżmy się kłamstw subtelnych i bezczelnych.

Proste kazanie przedświąteczne: o dobrej spowiedzi.

2011-12-18T15:25:00.002+01:00

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Pan jest blisko. I święta już blisko.
Przychodzimy dzisiaj do kościoła. Tutaj serce trzeba kierować ku górze, ku Panu Bogu!
Światło Adwentowe przypomina nam o obecności Chrystusa i Jego Niepokalanej Matki. Podczas Mszy Świętej spotykamy się z Chrystusem, który mówi: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8, 12).
W świetle Chrystusa ma dokonywać się przemiana ludzkiego – naszego! – serca: z serca grzesznego, pogańskiego, zaciemnionego niewiernością, lenistwem, pożądliwością, głupotą, na serce czyste, mądre, promieniujące łaską – święte!
Trzeba więc w każdej Mszy Świętej uczestniczyć z najwyższym szacunkiem, z pobożnością, w skupieniu i z sercem czuwającym i dyspozycyjnym, aby to wspaniałe działanie łaski Chrystusa przyjąć i z nim współdziałać – tak jak Matka Najświętsza przyjęła działanie Bożej łaski i z nią współdziałała.
Z przemienionym tutaj sercem mamy iść w nasze codzienne konteksty, aby tam – w domu, w rodzinie, w pracy, w sąsiedztwie – poprzez dobre czyny i dobre słowa dawać wobec świata odważne i przejrzyste świadectwo Chrystusowi. A w ten sposób staną się faktem słowa Chrystusa – do nas i o nas: „Wy jesteście światłem świata. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 14.16).
Jak nieskończenie wielką i zaszczytną jest sprawą uczestniczyć we Mszy Świętej, w tajemnicy Chrystusowej Ofiary, o której przypomina nam – zgodnie z Tradycją i zgodnie z przykładem naszego Ojca Świętego Benedykta XVI – Krzyż postawiony w samym centrum ołtarza.
Pan jest blisko. I święta już blisko.
Trzeba zatem duszę przygotować, oczyścić, uświęcić!
Sprawa fundamentalna: czyste serce!
Psalmista pyta i odpowiada:

„Kto wstąpi na górę Pana,
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca” (Ps 24, 3-4).
Czyste serce. Skarb nieoceniony! Pan Jezus mówi: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5, 8).
Ludzie czystego serca są błogosławieni, szczęśliwi! Spokojnie żyją, spokojnie zasypiają, spokojnie umierają. Św. Jan Maria Vianney, wierzący proboszcz z Ars, mówił: „Jeśli ktoś ma serce czyste i zjednoczone z Bogiem, odczuwa szczęście i słodycz, które go wypełniają, doznaje światła, które nad podziw go oświeca”.
Czyste serce to owoc dojrzałych decyzji człowieka realizującego dobro i tylko dobro. Czyste serce to owoc oczyszczającego działania Boga, łaski uświęcającej – jeśli człowiek pobłądził i do Boga wraca przez dobrą szczerą spowiedź, która otwiera nam drogę do nieskończonych bogactw ołtarza Pańskiego.
Zawsze jest czas stosowny, aby się nawrócić, aby z drogi grzechu zawrócić, aby do Boga wrócić, aby dać się oczyścić.
Pisał św. Brat Albert: „Pan Bóg wie dobrze w jakim nikczemnym garnku dusze nosimy, dlatego dał spowiedź jako krynicę, żebyśmy się w niej myli, bo życie brudzi każdego jak błoto” (Św. Albert Adam Chmielowski, List).
Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi:
„Kan. 960. Indywidualna i integralna spowiedź oraz rozgrzeszenie stanowią jedyny zwyczajny sposób, przez który wierny, świadomy grzechu ciężkiego, dostępuje pojednania z Bogiem i Kościołem.
Kan. 988 § 1. Wierny jest obowiązany wyznać co do liczby i rodzaju wszelkie grzechy ciężkie popełnione po chrzcie, a jeszcze przez władzę kluczy Kościoła bezpośrednio nie odpuszczone i nie wyznane w indywidualnej spowiedzi, które sobie przypomina po dokładnym rachunku sumienia.
§ 2. Zaleca się wiernym, by wyznawali także grzechy powszednie”.
W Sakramencie Pokuty najważniejszy jest Pan Jezus, Jego działanie, Jego łaska. I właśnie dlatego tak ważna jest nasza rola. Sakrament Pokuty nie jest obrzędem magicznym, ale wymaga naszej odpowiedzialnej współpracy. Pan Jezus traktuje nas poważnie! Krótko mówiąc: trzeba się do spowiedzi dobrze przygotować, trzeba Pana Boga za wszystkie grzechy przeprosić, trzeba się w konfesjonale szczegółowo, dobrze i szczerze wyspowiadać z wszystkich grzechów, po spowiedzi trzeba Panu Bogu wdzięcznym sercem podziękować za łaskę przebaczenia i naprawić wyrządzone zło.
To dobroczynne spotkanie z miłosiernym Chrystusem realnie, w prawdzie, dokonuje się przez dobrą, szczerą, pokorną spowiedź: w Sakramencie Pokuty. Ale najpierw trzeba uznać się za grzesznika. Trzeba się odważyć uznać i wyznać: ja jestem grzesznikiem, ja zgrzeszyłem.
Matka Boża mówi nam ważne słowo, pełne matczynej troski: oczyść się!
Trzeba się na uroczystość Bożego Narodzenia przygotować. Trzeba duszę oczyścić, uporządkować, wystroić!
Zdejm z siebie, zrzuć z siebie ciężar twoich grzechów, abyś godnie, z sercem czystym, ukląkł przed nowonarodzonym Panem!
Więc? Przed świętami idę do spowiedzi i modlę się:
„Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego!
Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty,
obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.
Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste”
(Ps 51, 4.9.12).

Jak się dobrze wyspowiadać?
Kościół nam z troską precyzuje, że mamy spełnić pięć warunków. Oto one:
* rachunek sumienia,
* żal za grzechy,
* mocne postanowienie poprawy,
* szczera spowiedź czyli wyznanie grzechów,
* zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.
Krótko rozwińmy każdy z tych punktów.
1. Rachunek sumienia. Powinien być dokładny, szczegółowy, dotyczący wszystkich dziedzin naszego życia, dotyczący sfery myśli, słów i czynów oraz zaniedbań w realizacji dobra. Dla uczynienia dokładnego rachunku sumienia pomocne może być dla nas skorzystanie z różnych schematów zawierających szczegółowe pytania. Na rachunek sumienia trzeba poświęcić trochę czasu, w spokoju i w skupieniu, bez pośpiechu. Nieporozumieniem byłoby zaraz po wejściu do kościoła patrzeć, gdzie jest najkrótsza kolejka, aby jak najszybciej dostać się do konfesjonału. Nie chodzi o to, aby jak najszybciej dostać się konfesjonału, ale chodzi o to, aby wyspowiadać się dobrze, szczerze i dokładnie – ze wszystkich grzechów.
2. Żal za grzechy. Powinien być szczerą modlitwą, przeproszeniem Pana Boga za popełnione przez nas zło. Trzeba więc przed spowiedzią się szczerze do Pana Boga pomodlić i powiedzieć to Panu Bogu: Panie Boże, z miłości ku Tobie żałuję za wszystkie moje grzechy!
3. Mocne postanowienie poprawy. Aby spowiedź była ważna trzeba w swoim sercu wyraźnie postanowić poprawę, to znaczy podjąć wyraźną decyzję zerwania z grzechem i zerwania z okolicznościami, które mnie do grzechu prowadzą. Tu warto przypomnieć, że samo dobrowolne narażanie się na grzech ciężki już jest grzechem ciężkim. Mocne postanowienie poprawy to decyzja, wybór dobra i tylko dobra. To muszę Panu Bogu jasno i szczerze powiedzieć: Panie Boże, nie chcę więcej grzeszyć, chcę czynić dobro i tylko dobro.
4. Szczera spowiedź czyli wyznanie grzechów. Mamy obowiązek wyznać w konfesjonale wszystkie grzechy ciężkie. Wyznawajmy także grzechy powszednie, tym bardziej, że niestety coraz więcej osób zatraca wrażliwość sumienia i to, co jest grzechem ciężkim, traktują jak sprawę błahą. Przy wyznawaniu grzechów ciężkich obowiązuje nas tzw. integralność wyznania czyli całościowość. Co to znaczy? Mamy wyznać dokładnie grzechy podając spowiednikowi trzy sprawy: jaki grzech, ważniejsze okoliczności i liczbę grzechów. Trzymajmy się z wielką dokładnością tych zasad, aby kapłan nie musiał się dopytywać i abyśmy ustrzegli się niebezpieczeństwa świętokradzkiej spowiedzi. Zawsze spowiadajmy się dokładnie i szczerze, tak jakby to była ostatnia spowiedź w naszym życiu.
5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Częściowo polega na dokładnym odprawieniu pokuty, którą daje nam kapłan. Ale obowiązek zadośćuczynienia to także: oddanie rzeczy skradzionej, wyrównanie krzywd materialnych czy moralnych wyrządzonych innym, odwołanie oszczerstwa, przeproszenie tych, których obraziliśmy czy skrzywdzili. I tym podobne.
Pięć warunków dobrej spowiedzi: rachunek sumienia, żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, szczera spowiedź czyli wyznanie grzechów, zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Te wszystkie pięć warunków spełniajmy przy każdej spowiedzi z wielką dokładnością, abyśmy po każdej spowiedzi mieli moralną pewność, że spowiedź była ważna i łaska przebaczenia skutecznie oczyściła nasze serca z grzechów.
Na początku, przed wyznaniem grzechów, należy powiedzieć kapłanowi: kiedy była nasza ostatnia spowiedź, czy odprawiliśmy zadaną pokutę i czy nie zatailiśmy jakiegoś grzechu.

Wielka i ważna sprawa: duszę oczyścić. Najważniejsza sprawa!
Mówi Chrystus: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16, 26).
A św. Piotr dodaje z troską: „Z łagodnością i bojaźnią Bożą zachowujcie czyste sumienie” (1 P 3, 16).
Maryjo, Ucieczko grzeszników, Matko nasza, pomóż nam wyspowiadać się szczerze.
Każdy konfesjonał jest szeroko otwartą bramą ku Bogu bogatemu w miłosierdzie. Pan Bóg czeka…
Pan jest blisko. I święta już blisko.
Trzeba zatem duszę przygotować, oczyścić, uświęcić. Przed świętami wyspowiadajmy się szczerze, abyśmy mogli z czystym sercem z radością uklęknąć przed nowonarodzonym Chrystusem.
„Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić” (Łk 5, 12).
Amen.

17.12.2011 Głos z Częstochowy, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, Słówko wieczorne i błogosławieństwo

2011-12-18T10:39:00.000+01:00

video: ZosiaGulbin

13.12.2011 Głos z Częstochowy, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, Słówko wieczorne i błogosławieństwo

2011-12-17T01:40:00.000+01:00

video: ZosiaGulbin

Najbliższe spotkania

2011-12-14T00:46:00.000+01:00

W związku z wydaniem książki W blasku Jasnej Góry planowane są najbliższe spotkania połączone z prelekcją na temat Tradycji i Polski:

* 14.12.2011, środa, godz. 19.00, Wrocław, Parafia Chrystusa Króla, ul. Młodych Techników 17 (dolny kościół),

* 15.12.2011, czwartek, godz. 17.00, Poznań, Księgarnia „Sursum Corda”, Rynek Łazarski 1.

Po spotkaniach będę podpisywał książkę, którą będzie można także nabyć.

Zapraszam!

O jednym temacie naglącym – wstępnie i hasłowo

2011-12-13T23:44:00.004+01:00

Tylko tytułem zasygnalizowania kwestii. Jeśli Pan Bóg pozwoli, temat będę kontynuował szerzej.

Pismo Święte i Tradycja Kościoła to źródła pewne i nieodzowne dla życia pełnią katolickości. Chodzi o Tradycję katolicką, pisaną przez wielkie „T”, tak jak ją pojmował i pojmuje Kościół.

Aktualne symptomy niepokojące: temat Tradycji niektórych niepokoi, drażni, denerwuje, wzbudza agresywną polemikę i nienawiść oraz pragnienie uciszenia bądź groteskowego przytłoczenia swoim autorytetem tych, którzy o Tradycji ośmielają się dzisiaj jednoznacznie mówić. Niektórzy słysząc o Tradycji czują się nieswojo i dążą sprytnie do rozmycia bądź zmiany tematu. W wielu środowiskach temat Tradycji skutecznie i radykalnie, i zupełnie zastopowano i wyeliminowano. Pozbyto się tego tematu. To zastanawia.

Powiedzmy wprost: niszczy się Tradycję, podważa się Tradycję, dezawuuje się Tradycję. Niszczy się i eliminuje katolickie zwyczaje zakorzenione w Tradycji. To dzieje się także w Polsce. Cel?

I jeszcze powiedzmy to jasno: czas już zacząć modlić się o to, aby w Polsce zaczęły powstawać mass media, których jednoznacznym programem i jedyną ambicją będzie wierność Tradycji i przekazywanie nieruszonego depozytu wiary katolickiej. Chodzi o depozyt wiary – depositum fidei – nienaruszony a zatem niedostosowany do takich czy innych politycznych czy środowiskowych poprawności. Jak na razie mamy w sferze mass mediów do czynienia z mieszanką katolicko-modernistyczną w mniejszym czy większym stężeniu. To niebezpieczne i dezorientujące.

Serce prawdziwie katolickie, kiedy słyszy głos Tradycji, odżywa, wzmacnia się, jest spokojne – otrzymuje zdrowy pokarm.

Eliminacja Tradycji i zwyczajów zakorzenionych w Tradycji jest drogą destrukcji Kościoła i wiary w sercach ludzi.

Wierność Tradycji i zwyczajom zakorzenionym w Tradycji jest drogą konstrukcji, budowania Kościoła i wiary w sercach ludzi.

Sapienti sat.

11.12.2011 Głos z Częstochowy, telefoniczne połączenie z Krakowskim Przedmieściem w Warszawie, Słówko wieczorne i błogosławieństwo

2011-12-12T13:44:00.000+01:00

video: ZosiaGulbin

W trosce o Polskę: Z Maryją przy Krzyżu. Kilka elementów w syntezie życzliwej.

2011-12-11T00:10:00.002+01:00

7 grudnia w Telewizji Trwam i Radiu Maryja poruszony został temat W trosce o Polskę: Z Maryją przy Krzyżu.
Uprzejmie dziękuję wszystkim, którzy wspierali modlitwą moje głoszenie Słowa Bożego na antenie.
Uprzejmie dziękuję wszystkim, którzy byli uważnymi widzami i słuchaczami.
Uprzejmie dziękuję wszystkim, którzy do programów się dodzwonili i tym, którzy chcieli się dodzwonić.
Uprzejmie dziękuję wszystkim, którzy – jeszcze przed emisją – informację o programach przekazywali innym. Dobra współpraca!
Dla tych, którzy nie mieli okazji wsłuchać się w słowo do Polaków mam dobrą wiadomość: Programy są już dostępne w nagraniach!

Cz. I Telewizja Trwam:

1 video

2 video

3 video

4 video

5 video

Cz. II Radio Maryja audio

Programy nagrane na płycie DVD można także zamówić pisząc na adres:
Fundacja Lux Veritatis
ul. Św. Józefa 23/35, 87-100 Toruń
(z dopiskiem PŁYTY)
lub telefonicznie: tel. 56 610 82 05
(od poniedziałku do piątku w godz. 9.00-15.00)
Zamawiając płyty należy podać:
datę emisji programu (7.12.2011),
tytuł (W trosce o Polskę: z Maryją przy Krzyżu)
ilość zamawianych płyt
adres i numer telefonu osoby zamawiającej.
Tutaj znajdziemy potrzebne dane LINK

Będzie dobrem przekazywanie nagrań innym!
Zadbajmy o to!
Słowo prawdy będzie dla wielu umocnieniem w zachowaniu wierności Chrystusowi, Kościołowi i Tradycji. Sprawa najwyższej doniosłości!
Dziękuję za współpracę.

W trosce o Polskę: z Maryją przy Krzyżu (cz. II), audio, Rozmowy Niedokończone, Radio Maryja 7.12.2011

2011-12-10T15:16:00.002+01:00

audio

W trosce o Polskę: z Maryją przy Krzyżu (5) video, Rozmowy Niedokończone, Tv Trwam 7.12.2011

2011-12-10T15:09:00.001+01:00

W trosce o Polskę: z Maryją przy Krzyżu (4) video, Rozmowy Niedokończone, Tv Trwam 7.12.2011

2011-12-10T15:07:00.001+01:00

W trosce o Polskę: z Maryją przy Krzyżu (3) video, Rozmowy Niedokończone, Tv Trwam 7.12.2011

2011-12-10T15:04:00.003+01:00

W trosce o Polskę: z Maryją przy Krzyżu (2) video, Rozmowy Niedokończone, Tv Trwam 7.12.2011

2011-12-10T15:03:00.003+01:00